บทความที่แอดมินยกมาแจ่มมาก
ไม่เกี่ยวกับกระทู้แต่ขอเขียนหน่อยแค้นๆ
กูเคยเป็นนิสิตนึกศึกษา
ซิ่วออกมาเพราะดราม่ากับทุกสิ่ง
เกลียดสังคมเห็นแก่ตัวเกินความจริง
ถูกเพื่อนทิ้งย่ำยีขยี้ใจ
แต่นิสัยสันดานก็แสนชั่ว
หลงเมามัวโดดไม่เรียนดุจปลาไหล
ถะเหลือกลื่นไปหาผัวอยู่ร่ำไป
จึงห่างหายจากกลุ่มเพื่อนแสนใจดำ
ใครจะอยากมาเรียนกันเล่าเธอ
เอะอะใช้เอะอะใช้...กูไม่ขำ
ทั้งพรีเซ้นท์งานกลุ่มทำประจำ
กูสุดช้ำนั่งห่อเหี่ยวเปลี่ยวกายา
ยามกูทุกข์ไม่ไปเรียนไม่ถามไถ่
ยามมึงใช้ก็พร่ำเพรียกเรียกหนักหนา
ยามกูหายมึงไม่เคยจะโทรมา
ยามมีงานเข้าหา..กูสำคัญ
จนวันหนึ่งเป็นวันสอบโปรแกรมคอม
กูเตรียมพร้อมจะมาสอบเพราะขยัน
ข้อหนึ่งง่ายสี่ห้าหกพิมพ์ตอบพลัน
โปรแกรมนั้นโปรแกรมนี้ง่ายดีจริง
สุดท้ายแล้วงานก็เข้ากูจนได้
เพื่อนสะกิด "ช่วยกูที" นะเพื่อนหญิง
"เฮ้ย..มันสอบ"ช่วยไม่ได้คือเรื่องจริง
โอ้เพื่อนหญิงจึงโกรธาแทบฆ่ากัน
อาจารย์เห็นว่ามันคุยสะกิดกู
ท่านก็รู้จึงตะโกนเสียเดี๋ยวนั้น
ทั้งห้องนี้คะแนนแกลดลงพลัน
เต็ม 20 เจอห้ำหั่นเหลือครึ่งนึง
จากวันนั้นกูจึงไม่ค่อยอยากมาเรียน
นั่งอ่านเขียนอยู่บ้านอย่างปั้นปึ่ง
จนพ่อแม่บังคับไปเถอะมึง
อดทนเถอะแล้วจะซึ้งจะเข้าใจ
สุดท้ายแล้วเพื่อนไม่รักเพื่อนไม่ชอบ
ได้รับมอบคำพูดเพื่อน...เธอรู้ไหม
มันบอกว่ามึงจะมาอีกทำไม
อยากไปไหนก็ไปเรื่องของมึง
ในตอนนั้นสังคมห้องมันแย่มาก
กูลำบากหัวใจเป็นอย่างยิ่ง
ไม่อาจทนอยู่ต่อได้จริงจริง
กูจึงทิ้ง ร.ร. หนีออกมา
****
ในวันนี้จะไปเรียน ณ ม.ราม
ตั้งใจว่าพยายามให้ถึงฝัน
ไม่ว่าถูกใครดูถูกหรือกีดกัน
กูก็จะฝ่าฟันให้สาใจ
