เมื่อกาลครั้งหนึ่ง ยังมีเจ้าหญิงเมืองหนึ่ง

ที่มีใจรักในการเย็บปักถักร้อยนำตุ๊กตาที่ตัวเองเย็บมาขายในราคาถูกๆให้กับเด็กน้อยในเมือง

เจ้าหญิงทำอย่างนั้นมานานปี ทำให้เป็นที่รักของเด็กๆมาก แต่แล้ววันหนึ่ง…

เจ้าหญิงโฉมงามผู้เป็นที่รักของทุกๆคน

ก็มีแม่มดปรากฎกายขึ้น และบอกว่า “ห้ามเจ้าหญิงขายตุ๊กตา”

เพราะว่าตุ๊กตาพวกนี้ “ฉันเท่านั้นที่มีสิทธิขาย เพราะได้รับสิทธิขาดจากเทพแห่งตุ๊กตา”

เจ้าหญิงตกใจมากรีบเก็บตุ๊กตาของตน แม้ว่าตุ๊กตานั้นตนจะเป็นคนเย็บเอง

เจ้าหญิง “แม้แต่ตุ๊กตาที่ฉันเย็บเองเหรอจ๊ะ?”

แม่มด “ไม่ได้ซักอย่าง!”

ภาพแม่มดใจร้ายผู้รังควานเจ้าหญิง

เจ้าหญิง “แต่เด็กๆของฉันก็จะไม่มีของเล่น พวกเขาน่าสงสาร”

แม่มด “งั้นเอาตุ๊กตาของฉันไปสิ”

ตุ๊กตาที่แม่มดให้มานั้นหน้าตาน่าเกลียดเหมือนดั่งตัวแม่มด แน่นอนว่าเจ้าหญิงไม่สามารถขายมันได้ เธอจึงคืนมันให้แม่มดไป

“ตุ๊กตาของแม่มดทั้งน่าเกลียดทั้งไม่ปราณีต นี่น่ะเหรอที่บอกว่าได้รับมาจากเทพแห่งตุ๊กตา” เจ้าหญิงคิด

ตุ๊กตาของแม่มดที่น่าเกลียดและไร้ความปราณีต

เจ้าหญิงจึงตัดสินใจจะเดินทางไปที่ป่าแห่งเทพ เพื่อไปพบเทพแห่งตุ๊กตา แต่ทว่าหนทางนั้นลำบาก ผู้หญิงตัวคนเดียวจึงไม่อาจไปได้

เธอจึงเข้าไปที่หมู่บ้านอัศวิน และขอความช่วยเหลือ

เหล่าอัศวินเห็นเจ้าหญิงที่น่าสงสาร จึงพากันรวมตัวออกมาเพื่อหาทางให้เจ้าหญิงได้ติดต่อเทพแห่งตุ๊กตา

“แม่มดใจร้าย รังแกเจ้าหญิงที่มีน้ำใจ เทพแห่งตุ๊กตาออกมาชี้แจงด้วย”

เทพแห่งตุ๊กตา

เมื่อเหล่าอัศวินจากหลายๆอาณาจักรรวมตัวกันมากขึ้น เทพแห่งตุ๊กตาเห็นท่าไม่ดีจึง มีโองการลงมาจากสวรรค์

“เราได้ให้สิทธิ์แม่มดขายตุ๊กตาจริง แต่ก็ต้องเป็นตุ๊กตาที่ได้แบบจากเราเท่านั้น”

แบบของเทพตุ๊กตานั้นล้วนสวยงามน่ารัก แล้วตุ๊กตาปีศาจน่าเกลียดที่แม่มดให้เจ้าหญิงมาล่ะ???

ขณะที่เจ้าหญิงกำลังต่อสู้กับแม่มดนั้นเอง ก็มีนางฟ้าคนหนึ่งปรากฎกายขึ้น

นางฟ้าผู้อารี

“ตุ๊กตาที่เธอทำอยู่เอาแบบมาจากกระต่ายน้อยตัวหนึ่ง เธอทำอย่างนี้ได้อย่างไร?”

เจ้าหญิง “ฉันแค่เย็บเล่นๆให้พวกเด็กๆ ฉันขอโทษ ฉันจะไม่ทำอีก”

เหล่าอัศวินต่างเห็นใจ “เจ้าหญิงช่างน่ารัก ทำผิดก็ยอมรับ เราจะให้อภัย และช่วยเจ้าหญิงสู้กับแม่มด”

นางฟ้ามองเจ้าหญิงที่ถูกปกป้องอยู่ท่ามกลางเหล่าอัศวิน

“เธอขโมยแบบของคนอื่นมา เธอเย็บมันเป็นร้อยๆตัว เธอเย็บคนเดียวได้อย่างไร? เธอมีอำนาจวิเศษรึ?”

ที่ปราสาทใหญ่โตของเจ้าหญิง มีข้ารับใช้มากมายกำลังเย็บตุ๊กตากันเป็นล่ำเป็นสัน…

เจ้าหญิงยังคงยืนยัน “ฉันทำเล่นๆ ฉันแค่ชอบ”

เหล่าข้ารับใช้กำลังผลิตตุ๊กตาเพื่อเด็กๆอย่างขมีขมัน

เจ้ากระต่ายน้อยเจ้าของแบบได้ฟังเรื่องราว ไม่นึกไม่ฝันว่าตุ๊กตากระต่ายชื่อเสียงของเผ่าพันธุ์จะถูกมนุษย์เอาไปใช้

“นี่หรือคือมนุษย์ ขโมยได้แม้ความคิดของกระต่าย? นี่หรือเผ่าพันธ์อันสูงส่ง”

เจ้าหญิงเงียบหาย กักตัวอยู่ในปราสาท

แม่มดอาจเป็นเจ้าของสิทธิ์ที่ถูกต้องในการขายตุ๊กตา

เทพแห่งตุ๊กตาอาจมอบแบบให้แม่มดจริง

เจ้าหญิงอาจจะแค่ทำเล่นๆไม่รู้เรื่องราวอย่างที่บอก

นางฟ้าอาจจะรู้ความจริงของเจ้าหญิงมากกว่านั้น

กระต่ายน้อยอาจไม่ให้อภัยในการขโมยความฝันไปใช้

ดราม่าเรื่องนี้ยังไม่จบ แต่นิทานขอจบลงก่อน หากท่านต้องการทราบตอนจบต่อไป…

credit : http://kuwari.exteen.com/20091031/link-drama

ใครอ่านนิทานไม่รู้เรื่องจงรีบไปอ่านไตรภาคมหากาย์ดราม่าร้าน TZ และบูท R  

110 Responses to “นิทานเรื่อง “เจ้าหญิงกับตุ๊กตา””