@ bubbleball:

ลิ้งค์ที่ให้มา ผมก็เคยเข้าไปอ่านครับ
ตีความว่า วรรณกรรม คือ คำนิยามรวมๆถึงผลงานทุกชิ้นทุกประเภทที่ถูกเรียบเรียงขึ้นโดยอักษรเป็นหลัก
ไม่ว่าจะดีหรือแย่แค่ไหนก็ตาม ดังนั้น โคลง, ฉํน, กาพ, กลอน, นิยาย,นวนิยาย,ฟิคชั่น,นิยายการ์ตูน, นิยาย อีโมค่อน
ต่างก็ถูกเรียกรวมๆว่า “วรรณกรรม” ครับ

ส่วนนิยายการ์ตูน(Comic novel) คือ นิยายที่แบ่งพื้นที่ให้บทบรรยาย กับภาพวาดอยู่ในหน้าเดียวกัน และเป็น
ลักษณะนั้นไปตลอดทั้งเล่ม มักเป็นเรื่องสั้น นักเขียนมักใช้กระดาษขนาด A4
แต่เราไม่ค่อยเห็นงานแนวนี้เพราะความยุ่งยาก ผมจึงหามาได้แค่…
http://blogs.princeton.edu/graphicarts/2008/04/novel_handbill.html

ส่วน Light Novel มีการจำกัดความที่หลากหลายครับ แต่ที่ถูกที่สุดคงจะเป็นที่คุณ @เอ…: บอกไว้
ว่า “ที่จริงแล้ว ตอนแรกที่เขาใช้คำเรียกไลท์โนเวล เพราะนิยายในสายนี้มักจะพิมพ์ขนาดเท่าฝ่ามือ และเบา”
มีภาพประกอบเป็นการ์ตูนแค่บางหน้าเท่านั้น บทพูดเยอะ ส่วนพรรณนาเท่าที่จำเป็น เน้นกระชับ
มักเขียนเป็นซีรี่เรื่องยาว แต่ต่อมาค่านิยมส่วนใหญ่เอนไปทางกลุ่มคนการ์ตูนซะมาก
ฉะนั้นเวลาที่คนพูดถึง ไลท์โนเวล ก็จะรู้สึกว่าเป็น นิยายการ์ตูน มากกว่า คอมิคโนเวล
แต่ผมว่าเรียก ไลท์โนเวล แหละดีแล้ว

ปล. เกี่ยวกับ wiki แม้่แต่ชาติต่างต่างภาษาก็ยังแปลนิยามออกมาไม่ต่อยเหมือนกัน….แต่สอดคล้องกันครับ
…

กสก wrote:

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน แล้วช่วยบอกผมทีว่า นี่เป็นนิยาย “ธรรมะ” จริงๆหรือ

http://dungtrin.com/index.php?option=com_content&view=article&id=737%3A2009-10-29-07-50-12&catid=81%3A2009-10-27-07-56-26&Itemid=278

เหี้ยยยยยย ช็อกกกกกกกกกก

@ snowkitten:
เห็นด้วยอย่างสุดซึ้ง อยากเลียซัก10ทีเลย

@ vazabizav1:
ผมไม่ค่อยชอบหน้าหล่อนเลย
ก็ขาว หน้าใส สลิมอยู่หรอก
แต่ไม่มีแก้มเลยครับ โหวงเฮงไม่ดี
หน้าแบบนี้ส่วนมากเป็นผู้หญิงปากจัดนะครับ แอบกลัว

มันฮาตรงที่ชื่อนิยาย Fic SJ 3P รัก’ร่วม’เพส ที่แอดมินเซิร์ชในเด็กดีมันมีร่องรอยการกดเข้าไปดู(ซึ่งเกิดจากคนที่ใช้เครื่องนั้นนั่นแหละ)

ตกลงแอดมินเข้าไปอ่านนิยายเรื่องนั้นด้วยเหรอเนี้ย

นิยายกากๆเช่นนี้ไม่คู่ควรกับคำว่าวรรณกรรม

คราวหน้ากูจะออกหนังสือ เรื่อง “เอา” ดีไหมพี่น้อง

มึงบ้ากันป่าวว่ะ ที่เขาด่าเขาหมายถึงนิยายที่เอากันทั้งเรื่อง ไม่ใช่นิยายรักว้อยยย

@ กุลสตรีขี่เหี้ย:
กุลสตรีขี่เหี้ย wrote:

กสก wrote:
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน แล้วช่วยบอกผมทีว่า นี่เป็นนิยาย “ธรรมะ” จริงๆหรือ
http://dungtrin.com/index.php?option=com_content&view=article&id=737%3A2009-10-29-07-50-12&catid=81%3A2009-10-27-07-56-26&Itemid=278
มันเป็นนิยายธรรมะจริงๆนะคะมึง กูเคยอ่าน
คือแม่งตัดมาแค่ตอนเดียวไงเลยดูเงี่ยนๆไปหน่อย
ชื่อ เครื่องแก้กรรมรึเหี้ยไรสักอย่าง ลืมแระ

ยังมีอีแบบนี้อีกหลายตอนครับ ไม่ใช่แค่ตอนเดียว

เราเริ่มอ่านนิยายตอนอยู่ป.4 เรื่องแรกๆที่ได้อ่านเป็นนิยายแปล
เพราะชอบLOTRมาก ดูแผ่น ROTK จบได้อ่านคอลัมอะไรซักอย่างในแม๊กกาซีนของพี่ เลยอยากอ่านเรื่องเดอะฮอบบิทของปู่โทลคีนขึ้นมา ไปเดินร้านหนังสือเจอก็เลยเก็บตังค์ซื้อจนได้ เราอ่านอยู่2วันจบ ตอนที่อ่านเรารู้สึกสนุกมากแล้วก็มีความสุขสุดๆ
จนถึงตอนนี้เราอยู่ม.5แล้ว เดอะฮอบบิทยังวางอยู่ข้างหมอนเราอยู่ทุกคืนเลยค่ะ LOTRก็วางอยู่ใกล้ๆ มือ ยังมีซิลมาริลลิออนกับฮูรินด้วยนะ ส่วนพระราชาชาวนาอยู่รวมกับหนังสือนิยายของปู่เฮสเสที่ชอบมากๆเหมือนกัน
ขนาดว่าบางเล่มหนาหลายร้อยหน้าเรายังอ่านได้ สนุกจนวางไม่ลง แต่นิยายปกการ์ตูนตาหวานเยิ้มพระเอกโครตหล่อเราขอยืมเพื่อนมาลอง ก็ทำใจอ่านให้จบหนึ่งหน้ายังยากเลยค่ะ อ่านซักบรรทัดแล้วมันแบบฮึ้ยยย

คนเค้ามีสิทธิ์เลือกอ่านนะครับจะไปห้ามเค้าเลิกอ่านน่ะจะทำยังไง
ผมเองก็เก็บไลท์โนเวลญี่ปุ่นเกือบทุกเล่มเพื่อให้สำนักพิมพ์ได้เงินซื้อเรื่องต่อๆไปมาขายด้วย(เก็บตังอย่างอนาจมาก )

ไม่ได้มีเจตนาจะดราม่า ความเห็นส่วนตัวล้วนๆ
เห็นด้วยว่าเดี๋ยวนี้นิยายมันกากขึ้นจริง
พอทีวีเอานิยายกากๆ มาทำ มันก็เลยกากๆ ตามๆ กันมา
เอะอะก็ปี้ เอะอะก็ข่มขืน เอะอะก็ปล้ำ บรรยากาศพาไปก็ฉุดแม่งเลย
แล้วมันก็ส่งผลกับคนดู คนดูฉลาดก็ฉลาดดู คนดูซึนเดเระก็แม่ง คนดูกากๆ ก็กากๆ กันต่อไป
จริงอยู่ที่มันขึ้นอยู่กับคนเสพ ดู ชม แต่ถ้าเรื่องทำนองนี้มีเยอะๆ มากๆ
แพร่หลาย สุดท้ายชื่อเสียงเราก็จะโด่งดังไปในทางนั้น ชอบกันรึเปล่าไม่รู้แต่กูไม่ชอบเลย
อ่านนิยายแปล ที่อ่านมาก็ไม่มีฉากอย่างว่า ทำไมเค้าขายได้ แถมขายข้ามประเทศอีกตางหาก

นิยายกากไม่กากไม่รู้ เราอ่านแต่นิยายฆาตกรรมเลือดสาด

กูไม่เคยอ่านนิยายแฮะ แต่กูสนับสนุนนิยายที่มีสาระเสมอมา ถึงไม่มีนิยายที่เยิบกันกูก็อยู่ได้

กาก แล้วไม่ยอมรับว่า กาก

ซึนนี่หว่า

นิยายติ่งสัสๆ แม่ม หาสาระอะไรไม่ได้เลย มีแต่เรื่องเพ้อฝัน เยิ้บกัน จิ้นผู้ชายไปเอากันอยู่ได้ แล้วขายดีซะด้วยนะ

กรูก็คนนึงที่ชอบอ่านนิยาย คนเขียนดีๆมันก็มี อย่างพวกรุ่นเก่าๆ ก็แทรกสาระความรู้บ้างอะไรบ้าง หลังๆชักขัดใจว่ะ ไปไหนก็เจอแต่อินิยายพวกนี้อยู่เต็มชั้น กรูยังงงว่าอินักเขียนกากๆพวกเนี้ยมันเคยศึกษางานเขียนดีๆมั่งมั้ยวะ หรือแม่งอ่านแต่การ์ตูนตาหวาน ซีรีส์เกาหลี มึงจะเขียนเรื่องเยิ้บกันรักกันอะไม่ผิดหรอก ใครเค้าก็เขียนกัน แต่เขียนให้มันมีชั้นมีเชิงหน่อย มีพล็อตเจ๋งๆบ้างดิ ทำการบ้านบ้าง หาข้อมูลบ้าง ใช้สมองบ้าง ไม่ใช่นั่งเทียน แล้วพอมีคนมาแขวะก็แม่งร้อนตัว ดาหน้ากันมาเหวี่ยงเชียว เซ็งสัส

ง่าย ๆ ไอ้คนเขียนสารคดี มึงไปเขียนยังไงก้ได้ให้สารคดีมันออกมาสนุกแล้วมรึงจะขายได้เอง

วรรณกรรมที่มีฉากรักแล้วมีการซั่มกัน น่าจะเป็นแนว Erotic-Romance (มั่วเอา)

แต่การที่จะเอานิยายแบบนั้นมาเผยแพร่มันไม่เหมาะสำหรับเด็กหรอก ถ้าเนื้อหามันเบาะ ๆ ก็ซัก 13+ ถ้าเน้นจัดหนัก ฉายมันฉากก็ 20+

ส่วนใหญ่นิยายแนวชายซั่มชายก็เจาะตลาดวัยรุ่นหญิงและสาวกยาโอยอยู่แล้ว แต่มีมากเกินไป แล้วมันก็น่าเบื่อและไม่ค่อยจะมีสาระอะไรเลย การเขียนยังชั้นเชิงไม่มี พล็อตเรื่องก็ใช้ไม่ได้ แต่ที่ขายได้นอกจากฉากซั่มแล้ว มันคงอ่านเข้าใจง่ายกระมัง

เมื่อก่อนผมชอบอ่านนิยายแฟนตาซ๊ที่คนไทยเขียนนะ อ่านไปก็รู้สึกเพลินดีอยู่หรอก
มีอยู่วันหนึ่งไปเข้าห้องสมุดหาหนังสือใหม่มาอ่าน ไปสะดุดตากับชั้นหนังสือซีไรต์
เลยหยิบมาอ่านซักเล่มนึง ชื่อ ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน ของคุณวินท์ เลียววาริณ
พออ่านจบเท่านั้นแหละ อยากจะเอาพวกนิยายแฟนตาซ๊ทั้งหลายที่บ้านไปขายทิ้งแม่งให้หมดเลย
ต่อจากนั้นมาผมก็แทบไม่ได้แตะพวกนิยายแฟนตาซีอีกเลย ไล่อ่านพวกเรื่องสั้นเก่าๆแทน ความรูสึกมันไม่เหมือนเดิมแล้วอ่ะ

แม่น้องไก่ wrote:

แอดมินแมร่งเกย์ว่ะ สาดด
ไม่มีผะชายตนไหนเค้าทำแบบนี้หรอกไป หา นิยายเกย์อ่าน

แล้วเกย์ไม่ใช่ ผช.หรอ 55

กสก wrote:

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน แล้วช่วยบอกผมทีว่า นี่เป็นนิยาย “ธรรมะ” จริงๆหรือ
http://dungtrin.com/index.php?option=com_content&view=article&id=737%3A2009-10-29-07-50-12&catid=81%3A2009-10-27-07-56-26&Itemid=278

อ่านแล้วรู้สึกว่านี่ล่ะนิยายธรรมะ ซึ่งไม่จำเป็นต้องมีแต่หัวข้อธรรมะชัดๆว่าควรทำอย่างไรปฏิบัติอย่างไร แต่แบบนี้จะคุ้นเคยและเข้าใจได้ง่ายกว่า

เรารู้สึกว่าฉากเซ็กส์ที่ปรากฏไม่ได้เขียนเพื่อสนองอารมณ์หรือปลุกอารมณ์คนอ่านให้อยาก แต่รู้สึกถึงความพยายามของผู้เขียนที่ต้องการจะดึงคนอ่านให้คิด แม้จะต้องแหวะไส้ในมาให้เห็นก็ตาม

อยากบอกว่านิยายของแตมป์รี่นี่ชอบมีฉากประมาณPG-15นะ บางครั้งเกือบ NC-13 เลย (แต่แน่นอนไม่เคยเกินเลยมากกว่านั้น)
วันศุกร์เดินอยู่ในวอล์คเวย์ของโรงเรียน เห็นเด็กป.4นั่งอ่านนิยายของแตมป์รี่ (จำปกได้ จำชื่อไม่ได้ ฮา)

เราไม่อยากเถียงว่านิยายรักบางครั้งก็มีสาระแฝงไว้เหมือนกัน วัยรุ่นมันเรียนหนักรักก็เหนื่อย ยังต้องมานั่งอ่านนิยายสารคดีอีกเหรอ?
แต่เพราะกลุ่มคนอ่านนิยายรักในตอนนี้มีอายุน้อยลงมากขึ้นเรื่อยๆ จะให้เด็กหญิงที่ยังไม่จะมีประจำเดือนด้วยซ้ำมาอ่านนิยายรักที่มีฉากแอบเรทเหรอ??

(ไม่ได้ปิดหูปิดตาเด็กไม่ให้รับรู้เรื่องความสัมพันธ์กับเพศตรงข้ามนะ ..เอิ่ม แต่นี่มันแค่ป.4!! ป.6ก็ว่าไปอย่าง!!)

เราเสนอว่าน่าจะลดฉากแบบนี้ลงหน่อยแหละดีที่สุด

ปล. แรกๆชอบนิยายของแตมป์รี่ หลังๆเปลี่ยนไปชอบของMIMOZA may112 และลูกชุบแล้ว เพราะอ่านแล้วมันเบาสมอง ตลกๆดี
ไม่ต้องเจอฉากเรทวุ่นวายชวนจิ้นไกลด้วย

ปล2. ชื่อพระเอกนางเอก (ตัวละครทั้งเรื่องแหละ) จะมีชื่อที่ปกติเหมือนคนธรรมดามั่วได้ไหม อ่านแล้วชื่อเว่อร์มาก 5555 ตอนนี้พ่อแม่สมัยนี้เขาเลยตั้งชื่อลูกไปแนวนั้นหมดแล้วเนี่ย เหอๆๆๆๆ

CarNaGE wrote:

พวกมึงตัดสินอะไรกากอะไรไม่กาก ด้วยความชอบส่วนบุคคลของตัวมึงเองหรือเปล่าอ่ะ

เหมือนที่มึงไม่ชอบนิยายคนเย็บกัน มึงก็เลยว่านิยายประภทนี้กาก

ทั้งๆที่นิยายประเภทนี้ เขียนขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการของกลุ่มลูกค้าเขา

เพราะคนที่เขาอ่านนิยายเพื่อความผ่อนคลายมันก็มี ไม่ใช่ว่าคนอ่านนิยายต้องอ่านเอาสาระอย่างเดียวนี่

คนเรามันก็ทำอะไรไร้สาระกันทั้งนั้นแหละ หรือมึงไม่เคยทำ

มึงไม่เคยเหรอ ดูทีวีรายการอะไรไร้สาระ อ่านข่าวเรื่องอะไรไร้สาระ ดูหนังเรื่องอะไรไร้สาระ หรือกินอาหารอะไรที่ไร้สาระอ่ะ

เคยครับ แต่ผมไม่เคยยกกากขึ้นหิ้ง แล้วบูชาว่ามันเป็นของดี

ตั้งแต่เด็กจนเริ่มแก่ถึงทุกวันนี้ผมก็ยังฟังเพลงป๊อป แต่ผมไม่เคยสาระแนไปต่อล้อต่อเถียงกับใครว่า แม่งคือของดีเท่าๆกับเพลงโมสาร์ทหรือบาค ผมไม่เคยหลอนว่าเพลงอ๊อฟ ปองศรี เมพเหนือ Andrew Lloyd Webber แค่เพราะมันย่อยง่ายกว่า

ผมชอบหนัง action หลุดโลก แต่ผมไม่เคยโวยวายว่า ไรว๊า กรรมการ Oscar หรือ Golden Globe แม่งไม่มีตาว่ะ ทำไมมันไม่ให้ Resident Evil ได้หนังยอดเยี่ยมว๊าาาา แสรดด

…บางอารมณ์มนุษย์ต้องการเสพอะไรที่ย่อยง่ายๆ เขาเรียกว่า guilty pleasure ซึ่งทุกคนมีกันทั้งนั้น

แต่ข้อแตกต่างของคนมี “ความคิด” กับเหล่าติ่งเกรียน คือการวิเคราะห์เหตุผล และการยอมรับความจริง ซึ่งการเสพของกากโดยหลงไปว่ามันคือของเมพ จนลามไปถึงการปกป้อง ego และความเชื่อของตัวเองจนเกินเหตุ นี่คืออันตรายอย่างยิ่งต่อสังคมไทย ที่ทุกวันนี้มาตรฐานความคิดวิเคราะห์ของคนไทย มันกำลังต่ำลงๆ

ยกตัวอย่างพวกม็อบเผาเมือง กับม็อบยึดสนามบิน ใครสนตะพายลากไปไหนก็ไป สร้างความเสียหายให้ประเทศขนาดไหนก็ยังเสือกบอกว่าพวกกูทำถูก เพราะขาดการวิเคราะห์ สักแต่จะปกป้องความเชื่อของตัวเอง กลัวว่าถ้าไม่เชื่อตามคนรอบข้างในหมู่บ้านแล้วจะถูกหาว่าโง่ ไม่ทันคน จนท้ายที่สุดไม่ยอมรับรู้แม้ fact ตรงหน้า เพียงเพราะโดนนามธรรมที่ฟังแล้วโก้หรูกว่าอย่าง truth แหกตาเข้าไปเต็มๆ

กลับมาที่เรื่องนิยาย… แถลงการณ์ของแตมรี่ ถึงจะทำเป็นใช้คำพูดประชดประชันเพื่อบอกว่างานกูไม่กากนะยะ แต่อาการร้อนตัวด่ากลับแบบนี้ กลับแสดงว่าในจิตใต้สำนึกเธอลึกๆ ก็ไม่มั่นใจว่างานกูไม่กากจริงป่าวว้าา

อย่างตอนโน้ต อุดม โดนด่าว่าเขียนขยะวรรณกรรม เขาก็บ่นๆน้อยใจนะครับ (ซึ่งก็เป็นธรรมดา) แต่เขาไม่ได้ออกมาท้าคนที่วิจารณ์เขาเหยงๆว่า แน่จริงมึงทำให้ได้อย่างกูมั้ยสาดดด เหมือนยัยแตมรี่ โน้ตก็เขียนหนังสือต่อไป แถมเอาคำด่ามาล้อตัวเองออกเดี่ยวฯซะอีกแน่ะ เพราะถึงแม้งานของเขามันอาจจะไปสะดุดตีนใครเข้า แต่เขาก็ชัวร์ว่าถึงงานเขียนของเขาจะตลกโปกฮาไปวันๆ แต่ก็ไม่ใช่แค่กระดาษเปื้อนหมึกแน่นอน

…ต่างจากแตมรี่ที่ต้องรีบออกมาหาความมั่นใจและที่ยึดเหนี่ยวจากเสียงสวดชาบูๆของเหล่าสาวกในทันที

ไม่เคยคิดที่จะหยิบนิยายพวกนี้มาอ่านเลยว่ะ ………..กลัวคัน

เห็นด้วยกับเจ้าของบล็อคนั่นแหล่ะค่ะ การ์ตูนเขามีสาระและดีมากเลย

ตามไปโพสทั้งใน Blog และ เฟสบุ๊คของ stamberry แล้ว

ตอนนี้ได้แค่หวังว่า นักเขียนคนนี้จะลดอีโก้บนจมูกของเธอลงมาขอโทษเจ้าของ Blog แค่นั้นเอง

เราไม่ได้แอนตี้ stamberry นิยายของเธอเราก็เคยซื้ออ่าน แต่เราไม่คิดว่าเธอจะทำอะไรไร้สาระขนาดนี้

เพราะตีความสิ่งที่การ์ตูนเรื่องนี้ต้องการสื่อไม่ชัดเจนถึงขนาดปลุกระดมแฟนคลับตัวเองไปรุมเหยียบเขาถึงโน่น

มันสมควรแล้วหรือ?

เฮ้ออออ

ไม่รู้แฮะ จำได้แต่ว่านิยายรักวัยรุ่นสมัยนี้หยิบแล้ววาง ไม่คิดจะซื้อเลย อ่านแต่ของป้าทม ลักษณวดี แค่คุณค่าทางภาษาก็สูงกว่าจมหูแล้ว

อ่านนิยายกากๆ ที่มีฉากฟิจเจอริ่งหน้าเว้นหน้า ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับการดูหนังโป๊ะ หรอกจริงๆนะ

นี่ถ้ากูดูหนังโป๋มากกว่า สารคดี มรึงจะมาด่ากูไหมเนี้ย

วิธีเขียนนิยายรักให้ประสบผลสำเร็จ

1.มีนางเอก ส่วนมากถ้าไม่ยากจนก็ให้ติดหนี้พันล้าน
2.พระเอกรวยระดับบิลล์ เกตส์ยังต้องก้มกราบ
3.พระเอกนางเอกมาเจอกันในมหาฯลัย
4.ทะเลาะกัน งอน
5.นางเอกไปไงมาไงไม่รู้ อยู่ดีๆ ก็ตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน
6.พระเอกมาช่วย
7.มี Accident หรือเหตุการณ์ให้ได้จูบกัน
8.รักกัน
9.นางเอก/พระเอก พบว่า อีกฝ่ายมีคนอื่นจีบอยู่
10.ฝ่ายหนึ่งหนีออกมา
11.ถูกยิง/รถชน/ถูกจับ อีกฝ่ายมาช่วย
12.เข้าใจกัน
13.แต่งงานกัน

รวมๆ ก็มีแค่นี้

มิงลองไปอ่าน light novel ของญี่ปุ่นแล้วมิงจะเข้าใจ แม่งบรรยายความรู้สึกได้ดีมากๆ

@ toom:
toom wrote:

สารคดีเป็นอะไรที่โครตยากเลยนะขอบอก ข้อมูลทุกอย่างต้องเป๊ะต้องค้นเหมือนทำวิทยานิพนธ์ก็มิปาน แต่นิยายมันจินตนาการจะโม้อะไรก็โม้ได้ ไม่ค่อยอิงกับหลักความเป็นจริง
สารคดีบางทีต้องบุกป่าฝ่าดง แต่นิยายส่วนมากก็บุกแต่กูเกิล(บวกกับประสบการณ์ชีวิตอีกนิดหน่อย)
อยากบอกว่าเห็นใจคนเขียนสารคดีค่ะ เงินน้อยมากๆ แถมบางคนยังต้องใช้ทุนส่วนตัวไปใช้จ่ายในการเดินทาง
ถ้าใครเขียนสารคดีอยู่ เราก็ขอเป็นอีกหนึ่งแรงใจให้แล้วกัน

เห็นด้วย จึงอยากสนับสนุน ส่วนตัวชอบอ่านนิยายที่มันภาษาสลวยระดับนึง เนื้อหาเสียดสีสังคม อ่านพวกแจ่มใส แทบอยากปาหัวหมา ปล. แฟนคลับ แจ้ง ใบตองและคณะเว้ยยยย (แจ้ง ใบตอง จากเรื่อง เสเพลบอยชาวไร่ และผู้มียี่เกในหัวใจ ผลงานอมตะของปู่’รงค์ วงษ์สวรรค์)

ขอความกรุณาเมตตาได้โปรดข้ามไปไม่ต้องอ่าน – -” เพราะกรูจะรำพึงรำพันแบบสบายใจ
กรูเป็นคนชอบอ่านหนังสือ อ่านมันหมดแหละไม่สนด้วยว่ามันจะเป็นประเภทไหนถ้ากรูพอใจจะอ่าน
สารคดีวิทยาศาสตร์ (เน้นๆดาราศาสตร์) ท่องเที่ยว ประวัติศาสตร์ a book(ที่กรูไม่สามารถระบุเผ่าพันธุ์ของมันได้)
ฮิกาซีน หนังสือการ์ตูน หนังสือเรียน
นิยายแฟนตาซี วรรณกรรมเยาวชน ส่วนมากอ่านของต่างประเทศ เพราะของไทยไม่ค่อยมีที่ชอบ – -
หนังสือนิยายรักก็อ่านนะ แต่ขอนั่งยันแบบชิลล์ๆว่ากรูไม่อ่านที่มันเยิ้บกันหรอกค่ะ
กรูไม่เห็นความจำเป็นที่จะศึกษาความหลากหลายทางการผสมพันธุ์
หรือท่วงท่าทางการผสมพันธุ์ของเมิงมันจะทำให้ลูกหลานที่ออกมาไอคิวทะลุชั้นบรรยากาศ หน้าตาดี? นิสัยเมพเหรอคะ
และกรูไม่อ่านที่คู่ความในกรณีพิพาทแต่ง – -”
บังเอิญไม่ใช่แนวกรู เคยสำรวจดูเมื่อ 6-7 ปีที่แล้วสมัยม.ต้น นิยายเจ้แกก็ฮาดี รวยอารมณ์ขัน น่าจะไม่มีฉากเยิ้บๆมั้ง
ส่วนนิยายเยิ้บๆ กรูรับไม่ได้ แค่เห็นหน้าปกก็ไม่เข้าตากรูล่ะ (ดูหน้าปก-อ่านคำโปรย-เปิดหนังสือเบาๆตรวจสอบว่ามีฉากนั้นมั้ย)
ซึ่งส่วนใหญ่ค่ายที่กรูอ่านไม่มีฉากเยิ้บๆ = = (คำว่าเยิ้บๆนี่ตลกจัง 555)
แต่ตลาดตอนนี้เป็นจริงอย่างบล็อกhereว่า – -”
อุปสงค์กับอุปทาน
ก็เหมือนพวกเมริงผู้ชายดูหนังโป๊อ่ะแหละ
ส่วนหนังสือสารคดีที่เมิงยกตัวอย่างก็อาจจะเป็นสารคดีดีๆสักเรื่อง
เพราะงั้นเป็นผู้บริโภคก็เลือกได้นี่นา ถึงจะน่าหงุดหงิดที่มันเสื่อมลงเรื่อยๆ
โดยส่วนตัวก็แต่งนิยายเป็นงานอดิเรก แต่ไม่เปรี้ยง ข้อผิดพลาดยังมีอีกเยอะ
อ๊ะ หรือเพราะกรูไม่มีฉากเยิ้บๆกับไม่มีY กรูเลยมีแต่นักอ่านเฉพาะ 5555
ว่าแต่จ่า…กรูเป็น ญ แท้ๆกรูยังไม่เคยเปิดวายอ่านเลยว่ะ
ไม่ต้องบอกก็เก็ทว่าจ่าชอบไร = = [มันไม่ใช่ข่าวลือ เหอๆ]
เออ หนังสือรางวัลใหญ่ระดับมหาโคตรเมพเล่มนึงมันให้กรูสะดุดว่ะ
= =” กรูไม่เสียดายตังค์ที่ซื้อไปเพราะมันให้บทเรียนว่าหนังสือรางวัลใหญ่ที่ถูกใจใครหลายคน
อาจจะคาดหวังไรมันไม่ได้ก็ได้ ว่าแต่…กรูหวังอะไร?
ส่วนสำนักพิมพ์คุณภาพที่กรูมาเจอช้าไปก็ปิดตัวลงอย่างรวดเร็ว (เสียดายว่ะเฮ้ย)
ปอลิง กรูบอกแล้วนะว่าอย่าอ่าน

ตนที่เอาไปบ่นในเฟสนึกว่าใคร เจ๊แสตมเบอรี่นี่เอง คนนี้ คนเขียนนิยายที่นิยมแต่ฉากติดเรท ฉากหื่นๆตัวแม่เลยนะ สาระไม่มี อ่านแล้วเครียด ขนานแล้วเป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือ อ่านได้เกือบทุกอย่างเรายังไม่อ่านเลย
ที่ตั้งอย่างงั้นนี้เพราะร้อนตัวสินะ – - ก็นะ ตูอ่านดราม่าแล้วนึกถึงเจ๊แกคนแรกเลย