เถียงกันยังไงก็ไม่จบผมก็ไำม่ค่อยชอบหรอกนะ รับน้องอะ แต่ผมก็ไปรับมา – -* เพราะมันต้องช่วยจริงๆ เพื่อนก็ด่าไปบ้าง รายตัวนะครับ ซึ่งมันก็นะ น่าด่าจริงๆ – -* อะไรอภัยให้ได้ก็อภัยไป แต่ถ้าถามผมว่าได้อะไรไหม – -* ตอบไม่ได้ว่ะ กรูก็อนาถเหมือนกันนะ ไม่มีใครอยากจะมาขอผูกสายสิน เล้ย แต่เอาเถอะ ผูกไม่ผูกช่างมัน จะขอบอกแค่ว่า ถ้าคุณคิดว่า คุณมีความรับผิดชอบเพียงพออะ คุณทำน้อง คุณก็ต้องทำให้น้องดู อย่ามัวแต่ซุย ผมผ่านมาหนักกว่านี้ เมิงจะบอกน้องกันทำไมครับ เค้าอยากรู้ไหม? สุดท้ายก็จบตามสเต็ปสินะ เห้แค่ไหน ตอนจบต้องซึ้ง ความสามัคคีและ Connection มันไม่ใช่รับน้องแล้วจะมีกันง่ายๆหนิ ถ้าคนเรามันไม่มีมนุษย์สัมพันธ์เองอะ -*- เวลาไปทำงานจริงๆ ต้องรับน้องก่อนไหม ถึงจะรู้จักพวกที่ทำงาน เพื่อนร่วมงาน กรูว่าไม่หรอกนะ เพราะยังไง เจ้นายก็ต้องแนะนำเรา ฝากเราให้ใครซักคนดูแลก่อน เกราะต้านแรงกดดันมันก็มีกันทุกคนแล้วแต่ใครจะสร้างมา ถึงเมิงจะกดดันน้อง มันก็ไม่้ได้ช่วยอะไรหรอกนะ แถมจะทำให้เกลียดอีก พอถึงเวลาทุกๆคนมันก็ต้องหาวิธีเอาตัวรอดอยู่แล้ว เพื่อนอะมี แต่ถ้าให้นับว่ามีเพื่อนแท้กี่คน นิ้วแค่ 5นิ้วก็เกินพอที่จะนับ

@ อะไรวะ:
กูว่ามึงหลงประเด็นกรูว่ะ ส่วนเรื่องรักเพื่อนนั้น กูมองว่าไม่ใช่ว่าจะช่วยพวกงอมือ งอตีน ไม่ทำเหี้ยอะไรเลย คนแบบนั้น ใครจะช่วยวะ เพื่อนกันจริงๆก็ต้องเตือน มึงคิดว่าพวกกรูจะช่วยพวกงอมืองอตรีนไม่สนใจการเรียนไม่เอาเพื่อนหรอ อันนั้นก็ไม่ใช่
ส่วนเรื่องทำงานรับใช้สังคมทุนนิยม ถ้ากูไม่ทำ แล้วกูจะเอาที่ไหนแดก เอาที่ไหนใช้ กูแค่บอกว่าสังคมที่ถูกสื้อยัดหัวอย่างทุกวันนี้มันไม่แย่ไปกว่าระบบเน่าๆอย่างรับน้องที่พวกคุณมึงต่อต้านกันหรอ ไอทุนนิยมนี่แหละที่ทำให้เกิดช่องว่างทางสังคมอย่างรุนแรง
และเรื่องบิลเกท มันเกี่ยวเหี้ยอะไรกับการรับน้อง ไอนั่นเค้าเรียกว่าเก่ง และ ขยัน แล้วไง งี้ก็ไม่ต้องเรียนมหาลัยก็ได้สิงั้น ถ้า พวกมึงแน่ใจว่าเก่ง ขยัน และไม่ต้องการสังคมเหี้ยอะไรเลย ใช้ชีวิตแบบคนรอบข้างหวังแต่ผลประโยชน์.
อ้อ แล้วถ้าช่วยเพื่อนแล้วนำไปสู่หนทางแห่งอำมาตย์ เพราะบอกว่านำไปสู่การเส้นอะไรของมึงนั้น กรูว่ามึงเฟลละว่ะ เพื่อนช่วยกัน อำมาตย์ โอ้ย กูจะบ้า ตรรกะมึงสุดตีนมาก อ่านแล้วปวดตับ
งานนี้กูว่ากูจบมหาลัยนี้มาแบบไม่เฟลว่ะ ได้เพื่อน ได้เรียน ได้เกรด ได้ประสบการณ์ จบมาแล้วได้งานดีๆทำ ไม่ได้เอาแต่เรียน แข่งกันเรียน เหยียบกันขึ้นไปเก่ง ไอพวกที่บอกรับน้องเหี้ย แล้วมันเกี่ยวกับผลการเรียน เห้ย กูปี 1 อยากบอกว่า เกรดกรูสามกว่าหว่ะ มันจะดีไม่ดี อยู่ที่ตัวพวกมึงดว้ยย ว่าตั้งใจเรียน เล่น แค่ไหน ไม่ใช่มีเหี้ยอะไรก็โทษระบบๆๆๆๆๆ แบบนี้กูก็โทษระบบการศึกษาไทยได้เหมือนกันว่าจัดระบบฉิ้บหายอะไรมาให้พวกกรูเรียน ความฉลาดของเด็กมหาลัยมันถึงได้กากกันอยู่ทุกวันนี้ หรือมันเกิดจาก เด็กแม่ง ทำตัวเหี้ย ไม่สนใจเรียนซะเอง ก่อนด่ากรู ถามตัวมึงนะ ว่าเคยได้เพื่อนดีๆ ที่สามารถคุยได้ทุกเรื่องแบบที่ไม่แทงข้างหลังมึงมั๊ย เพราะกรูมีคบกันตั้งแต่ปี 1 ทุกวันนี้ยังคงติดต่อกัน ช่วยเหลือกันเมื่อมีเรื่องเดือดร้อน แม้ว่าจะเรียนจบไปแล้ว !!!!!!
ปล.รับน้องมันเหี้ย ก็ ไม่ต้องเข้า พี่มันเหี้ยก็ต่อต้านไปดิ ไม่ใช่ตอนนั้น ไม่กล้า แล้วมาโพสด่าตอนนี้ !!!!! เพราะรุ่นกรูพอกรูปี 2 อะไรที่พวกกรูเคยคิดว่ามันเกินไป พวกกรูก็เปลี่ยนโว้ย ไม่ได้โง่ดักดานเชื่อรุ่นพี่อย่างเดียว คิดต่างอย่างสร้างสรรค กล้าเสนอ โว้ย ไม่ใช่เอาแต่โอดครวญ แต่ไม่กล้าทำเหี้ยอะไร สร้างสรรคให้มันดีขึ้นเลยยยยยยยย !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ขำขันยามเช้า wrote:

Chubby wrote:
ผมคงต้องสร้างหนังเอง รีวิวเองละ กลัวดราม่า

อย่าลืมด่าคนอื่นที่ด่าหนังคุณ หรือด่าคนอื่นที่รีวิวหนังคุณแบบเหี้ยๆด้วยล่ะ จะได้ครบสูตรการปิดปากฝ่ายตรงข้ามไม่ให้วิจารย์

เอ…ผมว่าบรรทัดเดียวที่ผมเขียน ผมไม่ได้ห้ามใครวิจารณ์นะครับ
แล้วที่จะให้ไปด่าคนอื่นนี่ ไม่ทราบว่ามีปมด้อยอะไรหรือเปล่าครับ ?

กุไม่สนรับน้อง กุทำกิจกรรม ที่กุชอบ ก้ถือว่ากุทำกิจกรรมเหมือนกัน

ส่วนพวกที่บอกว่า ถึงเวลาทำงาน… บลาๆๆ

กุก้เลือกทำงานที่กุชอบไง !!

อ่านมา 400 กว่าคห.สรุปได้ว่า
ระบบมันก็ไม่ได้ดีเด่แต่ก็ไม่ได้แย่
ขึ้นอยู่กับคนที่เอาไปใช้ว่าจะแบบดีๆหรือแบบแย่ๆ
ในขณะที่คนที่เจอกับคนแย่ๆทั้งตอนเรียนและทำงานก็กลายเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย
แต่คนที่เจอกับคนดีๆทั้งตอนเรียนและทำงานก็เป็นคนมองโลกในแง่ดีไปเช่นกัน
ถ้าให้ถามผมว่าระบบนี้ควรจะมีต่อไปดีหรือไม่ดี ผมก็คงเฉยๆเพราะไม่เคยเข้าร่วม
แต่ถ้าถามว่าผมต้องการอะไรจากระบบของสังคมในปัจจุบันนี้หละก็ ผมคงตอบได้ว่า
อยากให้มีการสั่งสอนให้รู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่นในฐานะ”คน”เหมือนกันบ้าง
เพราะเห็นมีแต่บอกสอนกันว่า “เราคือเพื่อนพี่้องกันมีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกัน”
พอเวลาไปถึงวัยทำงาน ใครเคยเรียนจบที่เดียวกันมาอ้าแขนต้อนรับกันเต็มที่ เวลาทำผิดก็ถือว่านิดๆหน่อยๆ
แต่พอใครไม่เคยร่วมวงศาคณาญาติด้วยนี่ พอเขาทำผิดก็ไม่เคยคิดจะไว้หน้าเลย
บางคนนี่กะเอาให้ตายด้วยซ้ำ ทั้งๆที่ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมา เพราะแม่งถือว่าไม่ใช่พวกมัน
ถ้าบอกว่าเป็นที่ตัวเมิงเองที่เข้ากับใครไม่ได้ รับสังคมแบบนี้ไม่ได้ก็เข้าป่าหรือไปตายที่ไหนก็ไป
ก็ขออวยพรให้ลูกหลานเมิงเกิดมา เป็นคนแบบนี้มั่งละกันนะ
ปล.ถ้าจะบอกว่าต่อให้จบต่างที่กันแต่ก็ยังสนิทกันได้แบบปกติ อันนี้ก็คิดเอาเองนะครับว่า
สนิทกันจริงๆแน่หรือว่าแค่สวมหน้ากากเข้าหากัน
แต่ก็นะ…นี่ก็แค่ความเห็น,มุมมองและประสบการณ์ส่วนตัวที่กุเจอมาก็เท่านั้นแค่เล่าให้ฟัง ไม่ได้ให้ตัดสินว่าเหมาหมด

ขอเล่าจากประสบการณ์จริง เพราะกูเรียนมาหลายสถาบัน เลยได้เห็นอะไรที่แตกต่างกัน
หลายที่มีหลายแบบ

รับน้องแต่ละที่มันก็ไม่เหมือนกัน
แต่ละคนที่เข้าร่วมก็รู้สึกว่าได้อะไรไม่เหมือนกัน

แต่ปัญหานึงที่กูเห็นคือ บางที่ถ้าไม่ไปแม่งก็มาไซโค
คนเรามันก็กลัวสังคมไม่ยอมรับ ไม่อยากมีปัญหา บางคนก็ทนๆเข้าไปงั้นแหละ

ขอยกตัวอย่างรับน้องที่กูไปเจอมากับตัว จากหลายสถาบัน
1. กูอยู่ในสภาพ นศ.ปี 1 รุ่นพี่บังคับให้กินน้ำเหี้ยไรไม่รู้ผสมเหล้า อาจารย์แม่งก็ดูอยู่ เกิดมีคนแพ้ขึ้นมาหรือท้องเสียละครับ
แล้วก็ให้ทำท่าเป็นนั่นเป็นนี่ ดูก็รู้แล้วว่ามันตั้งใจมาแกล้งโดยใช้อารมณ์ซะเต็มที่ กะรังแกเต็มเหนี่ยว ดีที่ไม่รุนแรงอะไร แต่รู้ว่ากะมาข่มเห็น สุดท้ายกูก็มีปัญหากับรุ่นพี่ถึงขั้นชกต่อยจนได้ คนไม่พอใจรุ่นพี่ก็มากหลาย เพราะความกร่างของมันนี่แหละ
บางวันบ้าอำนาจจัดก็มาสั่งให้ลุกนั่งหน้าตาเฉย กูไม่ทำก็เริ่มไม่พอใจกัน เหี้ยมั๊ยล่ะครับ

2. กูปี 1 อีกครั้ง แต่อายุมากกว่ารุ่นพี่หน่อยนึง มันก็เกรงใจ สุขภาพไม่ค่อยดีด้วยเลยได้แต่ดู
อันนี้เข้าท่าหน่อย เหมือนไปฝึกลูกเสือ เน้นฮา เอามัน สร้างเสริมความสามัคคี ไม่มีแขวะ ข่ม ว้าก
ดูแล้วรุ่นน้องประทับใจ ไปไหนก็ทักทายรุ่นพี่ (บางคนกะมาเบ่ง มาข่มก็มี แต่มีน้อยคน โชคดีไป)

3. กูขึ้นปี 2 สถาบันเดิมน่ะแหละ ตอนนี้กูอยู่ในองค์การ นศ. ละครับ
ในที่ประชุมได้ยินจากปากของหลายคนก็พอจะรู้ว่าบ้าอำนาจ
ประมาณว่าต้องเคารพกู ต้องกำราบให้อยู่หมัด แม่งเอ๊ย บ้าอำนาจสุดๆ
บางคนรับน้องก็แบบทหารเลย สั่งโหดมาก พูดข่ม แขวะ เบ่ง กร่าง แล้วเด็กมันไม่เอาด้วยไง
ในที่ประชุมแม่งบ่นรุ่นน้องไม่เคารพ ไม่ค่อยทัก ไม่ค่อยไหว้ โทษเด็กว่าไม่มีสัมมาคาราวะ
แต่เด็กส่วนมากก็ทักกูเกือบทั้งนั้น เพราะมันบอกประทับใจกู ฮาดี ไม่ถือตัว
แต่เพื่อนกูแม่งก็บ้ายศบ้าศักดิ์ความเป็นรุ่นพี่กันจริงๆ ยังกะตำแหน่งรัฐมนตรีว่ะ

4. อันนี้กูมีส่วนร่วมในการสังเกตการณ์ ส่วนมากไปนั่งอ่านหนังสือฟรี ในมหาลัยแห่งหนึ่ง
ก็โอเคไม่มีอะไรรุนแรงมาก แต่บ้าระบบโซตัสเอามากๆ น้องต้องไหว้พี่ๆๆๆๆๆๆๆๆ ไหว้ดะ
ถึงแม้พี่ไม่รับไหว้ ก็ต้องไหว้ให้หมด ใครไม่ไหว้ มีหมั่นไส้ ไซโค กัดจิก

แถมอีพี่ระเบียบทั้งหลายที่มาคอยด่าน้องๆ ตัวเองแม่งก็ผิดระเบียบยกแก๊ง
กูเห็นแล้วอยากจะเข้าไปด่ามันจริงๆ ด่าแต่เขาอิเหนาหนักกว่า
แต่กูก็ชอบมองนะ แม่ง สั้นคืบ ตึงเปรี๊ยะ ถ้าได้ซักทีจะไม่ลืมบุญคุณเลย

5. ล่าสุดน้องกูพึ่งเข้ามหาลัย (ใกล้บ้านกูเลยไปซุ่มดู) รับน้องหลายคณะก็หนักเหมือนกัน รุ่นพี่บางคนบ้าอำนาจมาก
บางคณะ มีการบังคับให้เด็กทำอะไรที่ไม่ควรทำ ซึ่งอันตรายมาก ซึ่งบางปีเคยเกิดปัญหาขึ้นมาแล้วแต่ก็ปิดข่าวกัน
เกือบตายก็มี ให้ลงน้ำ ให้ปีนต้นไม้ ให้ตากแดดนานๆ ให้ตากฝนก็มี แต่ปีนี้อาจจะโดนเพ่งเล็งมาก ก็เลยเบาๆ

ซึ่งกรณีข้อ 5 กูไม่เห็นด้วยกับการรับน้องเหี้ยๆแบบนี้เลย
ถ้ารับน้องแบบสร้างสรรค์ แบบที่กูเจอตอนเข้าปี 1 ครั้งแรกก็น่าสนับสนุนว่ะ
กูว่าอย่าไปหวังอะไรมากกับการรับน้องเลย คนจะเหี้ยก็เหี้ยเหมือนเดิม ใช่ว่ารับน้องแล้วมันจะดี
สันดานคนเรามันเปลี่ยนยาก ภายนอกมันอาจจะดูเคารพ ในใจอาจจะแจก ให้มึงอยู่ก็ได้
เคารพด้วยใจจริง กับเคารพด้วยอำนาจมันต่างกันนะครับมึง

กูว่าใช้การรับน้องเพื่อความสนิทสนมกลมเกลียว เพื่อมิตรภาพที่ดีขึ้นดีกว่าว่ะ
ไม่ชอบการรับน้องเพื่อให้รุ่นน้องยำเกรงรุ่นพี่แบบเกร็งๆเลย
กูอาจจะโชคดีที่เป็นที่เคารพอยู่แล้ว เพราะความอาวุโส เลยไม่โดนอะไรแรงๆ
แต่มุมมองจากด้านบนกูได้เห็นถึงอารมณ์ของรุ่นน้องจริงๆ และรุ่นพี่ก็ไม่ได้ดีไปซะทุกคน
เพื่อนกูมันก็พูดว่า พี่ทำเพื่อน้องๆเหนื่อยมากแค่ไหน เสียเวลามาจัดกิจกรรม
แต่ลับหลังมันก็อย่างที่กูว่า โคตรบ้าอำนาจเลย เตือนไม่ฟังด้วย ควยครับ จบ พิมพ์ยาวมาก

เอ๊ย พิมพ์ผิด ที่ประทับใจคือปี 1 ครั้งที่สอง
มันนานมาแล้วขออภัยด้วย

ขอบอกอีกอย่างมิตรภาพจริงๆ หาได้ต้องใช้เวลา ต้องวัดใจในยามคับขัน
กูเห็นมานักต่อนัก พูดว่ารักเพื่อนเอาเท่ห์ สุดท้ายไอ้คนที่พูดเวลามีปัญหาแม่งก็หายหัว
พอแก่ตัวมากูก็ได้รู้ว่า ไอ้ที่พูดๆกันว่ารักเพื่อนยังงั้นยังงี้น่ะ
คนพูดจริงมันมีน้อยมาก สุดท้ายก็เห็นสันดานกันตอนแก่
ตอนเรียนเราไม่เจอสถาณการณ์คับขันมากๆไง
มันเป็นสังคม นศ มันไม่ได้มีรายละเอียดของชีวิตเท่าวัยทำงาน
พอถึงวัยทำงานละมึงเอ้ยยยย หางโผล่กันเพียบ เหลือที่ดีๆไม่กี่คน

จ่าทันเล่นสมัย Heaven Knight 5 ลง หกเจ็ดแปด ตี ป่าว เดี๋ยวนี้ผมยังเล่นอยู่นะ จากครั้งแรกที่จับการ์ดนี้เมือ่ราวสิบปีก่อน ว่างๆมาเล่นกันได้นะครับผมอยู่เชียงใหม่นี่เอง ประจำอยู่ร้านเจ๊ออยการ์ดเกมส์

Entaneer34 wrote:

อะไรวะ wrote:
Ahiru wrote:
ในช่วงแรกของคลิป ได้พูดถึงเรื่อง คณะ รัฐศาสตร์ วิจิตรศิลป์ เกษตรศาสตร์ ม.เชียงใหม่ บอกกลับหอ ห้าทุ่มเที่ยงคืน มึงเวอร์ไปละ กูนี่แหละ จบจากคณะ 1 ในที่มึงพาดพิงถึง หอหญิงมันปิด 4 ทุ่ม แล้วมันจะกลับดึกขนาดนั้นได้ที่ไหน จะมีบ้างก็แค่บางวันที่พิเศษจริงๆ แล้วน้อยมาก
แล้วกูก็ผ่านการรับน้องของคณะนี้มา กูไม่เห็นว่ารุ่นพี่จะทำอะไรให้สถาบันเสื่อมเสียเลย มีแต่สอนให้น้องๆอย่างพวกกูรู้จักคิด มีสัมมาคารวะ รู้จักเคารพครูอาจารย์ รุ่นพี่กูไม่มีใครเคยบอกให้เคารพรุ่นพี่เหมือนพ่อเหมือนแม่ เขาบอกด้วยซ้ำว่าเจอหน้ากันไม่ต้องยกมือไหว้ก็ได้ แค่ทักทายกันธรรมดาก็พอ
กฏตอนรับน้องที่เข้มงวดสุดๆของคณะนั้น คืออะไร มึงรู้บ้างมั้ย มันคือ ห้ามกินเหล้า ห้ามสูบบุหรี่ ห้ามเที่ยวกลางคืน ห้ามแต่งกายผิดระเบียบ(ผู้หญิงห้ามแต่งตัวเซ็กซี่-ล่อแหลม) แล้วมึงบอกว่าไม่มีปรัชญาอะไรแฝงพอให้ทำ มึงลองคิดดูดีๆเถอะ คำผกา ถ้าเขาไม่ห้ามไว้ เด็กบางคนมาจากต่างจังหวัด ระวังตัวไม่เป็นไม่เคยใช้ชีวิตในสังคมเมืองใหญ่ๆมาก่อน มันเตลิดง่าย พอมารับน้องมันก็อยู่ในกฏระเบียบ อยู่ในสังคมที่รุ่นพี่คอยดูแล แล้วมันไม่ดีตรงไหน แล้วรับน้องขึ้นดอย มันก็เป็นเรื่องที่ดีมากๆ ถ้ามึงไม่เคยไปก็อย่ามาพูดพล่อยๆด้วยอคติ ดีกว่า
มึงจะอ้างอะไรมึงดูให้มันดีๆหน่อยได้มั้ย ที่มันรับน้องเหี้ยจริงๆมันก็มี แต่ที่ๆมึงพูดถึงในตอนแรกๆกูก็รับไม่ได้เหมือนกัน
ไอ้เรื่องกลับดึกนั่น เห็นว่าพวกวิดวะ(หาหญิงได้ยาก)ปล่อยพวกผู้หญิงกลับก่อน อันนี้ยืนยันอีกเสียง
แต่ตรูสงสัยว่าทำไมมันต้องวิ่งขึ้นดอยด้วยวะ สปิริต หรือคลั่งอัตตา
วิดวะ กับ เกษตรมหาลัยเดียวกันแท้ๆ แม่งยังตีกันยังกะหมา สมัยตรูอยู่แม่งเจอหน้ากันไม่ได้ เจอกันเป็นล่อ
เพื่อนตรูสองคน เรียนมาด้วยกันตั้งแต่มัธยม พอเจอโซตัสของสองคณะนี้เข้าไป แม่งทะเลาะกัน
ถามว่า ระบบนี้มันสร้างอัตตามากเกินไปหรือเปล่า คณะกรูเมพสุดในสามโลก
ตอนขึ้นดอยก็ไปเต้นแร้งเต้นกากัน ตรงลานจอดรถทางขึ้นพระธาตุดอยสุเทพ มันเคารพสถานที่ตรงไหนวะ
รุ่นพี่รุ่นเอ็งถือว่าดี แต่ตอนกรูเรียนเพื่อนกรูไม่สบาย แม่งยกคณะมากดดันเพื่อนกรูให้ไปห้องว้ากมันจนได้
พอมันเข้าโรงพยาบาล ไม่เห็นหัวหมารุ่นพี่สักตัว ดีที่ว่าเด็กมอชอรักษาฟรีที่สวนดอก
ส่วนไอ้คนที่บอกเรื่องคอนเนคชั่น พ่อกรูจบป.4 ยังได้งานจากภาครัฐมากกว่าพวกวิศวกรอีก
สมัยนี้คอนเนคชั่นเรื่องรอง เงินเรื่องใหญ่ ยัดใต้โต๊ะแม่งก็จบ ระบบรับน้องช่วยอะไรไม่ทราบ

ไม่ทราบว่าจบวิดวะ มช เหรอครับ เกียร์ไหนครับ
ตอนขึ้นดอยคุณยังไม่รู้ว่าทำไปทำไม ให้ตายเถอะ วิดวะมช จริงหรือเปล่าเนี่ย มันเป็นประเพณีรับน้องของส่วนกลางอยู่แล้ว
แล้วที่วิดวะมันต้องขึ้นเป็นที่หนึ่งรู้ไหมเพราะอะไร เพราะวิดวะเป็นคนแบกเสลี่ยงครับ ตอนปี สี่ เคยไปวิ่งกับเพื่อน ไปแบกเสลี่ยงกับเพื่อนไหมครับ
แล้วถ้าเสลี่่ยงรอ หรือ หยุดนิ่ง มันก็มีกฏอยู่ว่า ห้ามคณะไหนนำหน้าเสลี่ยง ไม่แปลกครับที่วิดวะจะขึ้นดอยเป็นคณะแรกทุกปี
ไม่ได้เกี่ยวกับอัตตาบ้าบออะไรเลย แล้วถ้าวิดวะนายช่างจริง เคยกลับไปรับน้องขึ้นดอยไหมครับ ไปเจอเพื่อ ไปเจอหลานรหัส ปู่รหัส ทวดรหัส
ล้อมวงนั่งกินข้าวกัที่ ลานสวนสน แล้วขอโทษ วิดวะ ไม่เคยไปเต้นแร้งเต้นกาที่ลานจอดรถครับ เรารับน้องร้องเพลงเชียร์ในที่ปิดอย่างลานสวนสน
ยอมรับว่ามันก็รับน้องตามความหื่น ความทะลึ่ง ของนายช่าง ต่อ ปีหนึ่งสาวๆ น่ารัก แต่ไคลแมกซ์จริง คือตอนร้องเพลงเชียร์ครับ
เรื่องรุ่่นน้องเข้าโรงบาลอีก ถ้ามีปุ๊บ นี่มั้งนายกสโม ประธานรุ่น ปีสาม ปีสอง และรุ่นพี่ ปีสอง อีกหลายๆคนนี่ตามไปเป็นขบวนเลยครับ ยิ่งถ้าเป้นอะไรจากห้องเชียร์มาแล้ว
เข้าโรงพยาบาลนี่เคสหนักมากเลย

กุจบวิดยาครับ
วิดวะเป็นปัจเจกชน ไม่อยากจะไปยุ่งหรอกครับ
แต่กุแค่สงสัยว่าทำไมมันต้องวิ่งครับ ชี้แจงมาก็ดีแล้ว แล้วที่วิ่งลงนี่หมายความว่ายังไงเหรอ วิ่งขึ้นไม่พอ ยังวิ่งลงอีก
แล้วก็ที่ว่าเต้นแร้งเต้นกา กุไม่ได้พาดพิงวิดวะครับ

แล้วจริงไหม ที่วิดวะกะเกษตรแม่งไม่ถูกกัน ตอบมาให้ได้ครับ ว่า การsotusของพวกเอ็ง ทำให้คนเรามองคนที่ต่างจากพวกตนเหมือนหมา ใช่ไหม?

แรกๆ เมนท์พูดถึงเจ๊คำผกา หลังๆมาอ่านกูนึกว่ามาอ่านดราม่าเรื่องพี่ฮว้าก

มึงยังไม่เคลียร์กันอีกเหรอ

@ BLD:
เพราะไอ้เรื่องพี่ฮว้ากไง อีเจ๊มันเลยมาพูด
ส่วนเรื่องผลงาน กุจะภูมิใจกว่า ถ้าเป็นผลงานของกุเอง ไม่ใช่ผลงานของรุ่นพี่ที่จบไปแบบนี้ว่ะ

เราเองก็เป็นพี่เชียร์คนนึงนะ สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ทำกิจกรรมห้องเชียร์กับสโมสรนิสิตมาตลอด 4 ปี ที่ต้องมาเป็นพี่เชียร์เพราะเราสมัครเป็นมือกลอง ทีนี้มือกลองต้องเป็นพี่เชียร์ด้วยเลยต้องมาทำเกี่ยวกับการรับน้อง ในความเห็นเราเรื่องการรับน้องมันมีประโยชน์นะ เป็นกิจกรรมหนึ่งที่ทำให้ช่วงที่เรียนมหาลัย สนุก ตื่นเต้น มีเหตุการณ์ที่น่าจดจำมากมาย คณะวิดยาเรารับน้องไม่รุนแรง มีกดดันบ้างเล็กน้อย แต่พอเปิดตัวพี่วินัย ก็จะเอฮากันไป พอเรียนจบมาทำงานและได้อ่านดราม่าเกี่ยวกับการรับน้อง ในฐานะที่เป็นพี่เชียร์มาก่อน ความรู้สึกเรา เราก็มองว่าการรับน้องที่เป็นดราม่ากัน มันไม่จำเป็นต้องทำก็ได้นะ ไม่จำเป็นต้องมีระบบ sotus อะไรหรอก แต่เราสามารถคิดกิจกรรมอะไรก็ได้ที่เป็นการส่งเสริมความสัมพันธ์ระหว่างรุ่นพี่รุ่นน้อง หรือเพื่อนร่วมรุ่น ไม่จำเป็นต้องรับน้องในแบบเดิมๆอีก เพราะเท่าที่เห็นมาพวกบ้าอำนาจก็มี พวกที่หวังดีต่อรุ่นน้องจริงๆก็มี อย่างสอนเรื่องการใช้ชีวิตในมหาลัยอย่างเนี้ย มีประโยชน์ การติวหนังสือ ออกค่ายอะไรก็ทำไป ไม่จำเป็นต้องรุนแรง บ้าอำนาจหรอก จะมีประโยชน์กว่าเยอะ

ปปล.ใครกะได้ลากม่าวกลับอ่านที ออกไปไหนแล้วแวะ

อภิปรัชญา และสุนทรย์ศาสตร์ ได้ยินสาขาอิชั้นก็ผมหงอกแล้ววววว

ศิลปากร เด่นดังเรื่องศิลป์ผลงานส่วนใหญ่คนทั่วๆไปที่ไม่ได้เสพศิลป์จะไม่รู้ มันไม่เหมือนสาขาวิทยาศาสตร์ การแพทย์ที่ถ้ามีผลงานก็โด่งดังทั่วประัเทศเพราะมีหลายกลุ่มช่วยโปรโมต แต่งานศิลป์มันต้องคนที่เสพเป็นถึงเข้าใจ
ก็เหมือนเจ้คำ พูดไปเรื่อย โก้ๆเก๋ๆ

หนังสือของเจ้คนนี้มีใครเคยอ่านบ้างไหมว่าเจ้แกมีพฤติกรรมเต่าถุยขนาดไหน

ตอน ม.ต้น กับ ม.ปลาย คุณมีเพื่อนมีพี่ที่ยังคบกันอยู่ถึงปัจจุบันหรือไม่
ของผมมี ไม่เห็นว่าจะต้องมีรับน้องรับอะไรที่มันรุนแรงเลย ก็มาเรียน ๆ
แล้วก็รู้จักกันเป็นเพื่อนกัน ก็คบกันได้

อดีตEDU-su wrote:

ผมจบ มศก. มานะ…ผ่านรับน้องมาด้วย…ก็ระบบ Sotus นั่นแหละ… ถ้ามองจากมุมของคนที่ไม่เคยผ่านระบบนี้ มันก็คงเป็นแค่กิจกรรมไร้สาระ ที่เปิดช่องให้รุ่นพี่กดขี่ข่มเหง รังแกรุ่นน้อง มันเป็นมุมมองมุมหนึ่ง แต่ถ้ามองในอีกมุมหนึ่ง สำหรับคนที่เคยผ่านระบบนี้มา มันทำให้เรารู้จักกันได้ง่ายขึ้น ผมใช้เวลาเข้ากับคนทั้งรุ่น 185 คน ภายในเวลา 1 สัปดาห์เท่านั้น ย้ำ!!! แค่ 1 สัปดาห์ มันทำให้เราทุกคน พร้อมที่จะแบกรับแบ่งเบาปัญหา ภาระของเพื่อนร่วมรุ่น พี่น้องร่วมสถาบัน มันทำให้เราเปิดใจเข้าหากัน เข้าอกเข้าใจกัน และใช่ สิ่งที่มันทิ้งไว้คือ ระบบอาวุโส แต่เชื่อไหมว่า ไม่มีรุ่นพี่คนไหน สั่งให้ผมทำอะไรที่ผมไม่อยากทำ ผมยอมรับมัน และอยากจะทำมัน ทำในสิ่งที่เห็นว่าดี เขาไม่ได้เอาปืนมาจ่อหัว ไม่ได้มาขู่บังคับ แต่แน่นอน คำพูดคำจา อาจจะรุนแรง แต่มันก็แค่การแสดงออกในทางหนึ่งเท่านั้น แล้วถ้าถามว่า ระบบอาวุโสมันไม่ดีอย่างไร? ใช่ ถ้าระบบอาวุโส อยู่ภายใต้ผู้อาวุโสที่เป็นเผด็จการ ไม่ยอมรับฟังความเห็นของรุ่นน้อง มันก็ไม่ดี แต่ระบบอาวุโส ที่อยู่ภายใต้การดูแลของพี่ ที่เป็นเหมือนครอบครัวเดียวกัน มันทำให้อบอุ่น มันทำให้เขาคอยดูแลเรา คอยประคองเราในวันที่เราล้ม และหมดแรงจะลุกขึ้นยืน เขามาโอบอุ้มเรา และแน่นอน เขาก็คอยตำหนิ ตักเตือน ในยามที่เราจะก้าวพลาด หรือทำผิด ถ้าไม่มีระบบรุ่นพี่รุ่นน้อง ไม่มีระบบอาวุโส สังคมจะเป็นเช่นไร ก็คงไม่ต่้างจากสังคมที่แก่งแย่งชิงดีชิงเด่น คนที่เพิ่งจบใหม่ เดินตบกบาลคนรุ่นพ่อรุ่นปู่ คุณอยากได้สังคมแบบไหน ก็เลือกเอา จริงอยู่ ทุกคนมีสิทธิ และเสรีภาพ แต่!!! สิทธิ และเสรีภาพ อาจจะต้องถูกจำกัดลงบ้าง ถ้าเพื่อประโยชน์ของส่วนรวม หรือเพื่อความสุขความสงบร่มเย็นของสังคม
และที่สำคัญ ผมก้มีเพื่อนหลายคน ที่ไม่เข้าร่วมกิจกรรม ก็ไม่เห็นมีปัญหาอะไร เขาก็คือเพื่อนเรา ไม่เคยมีใครไปกีดกันเขา เราเข้าร่วมกิจกรรม เพราะเราอยากร่วม ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า ให้ได้เรียนรู้ในสิ่งที่ไม่เคยได้เรียนรู้จากที่ใดๆ ผมอยากเรียนถามใครหลายๆคนว่า แรงกดดัน หรือ คำพูดแดกดัน ที่รุ่นพี่ใช้ในตอนรับน้อง มันเป็นแค่กี่เศษเสี้ยวของเจ้านายที่ ด่า โขกสับ ยามที่เราทำอะไรผิดพลาด ในเวลาทำงาน รุ่นพี่ ถึงเขาจะตะคอก กดดันเรา แต่เขาก็ไม่เคยที่จะเกลียด หรือโกรธเรา เมื่อเรามีปัญหา พี่ทุกคน พร้อมที่จะเข้ามาช่วยเหลือน้องทุกคน โดยไม่มีข้อแม้ ถามว่า ในสังคมที่ทำงาน มันมีสักกี่คนละ ที่ได้เจอพี่ที่ทำงาน หรือเจ้านาย ที่เป็นแบบรุ่นพี่ที่รับน้อง
ผมขอเล่านิดละกันว่าในตอนสมัยผมเรียนมันเป็นอย่างไร ตอนผมเข้าไปแรกๆ ยอมรับ โดนกดดัน เครียด รุ่นพี่กดดันมาก ถึงกับขนาดางแผนฆาตกรรมกันเลยทีเดียว หรือแม้กระทั่งว่า อยากจะลาออกให้มันรู้แล้วรู้รอด แต่ก็แค่คิดและเปรยๆกับเพื่อนในห้อง รุ่งขึ้น รุ่นพี่ก็เข้ามาพูดคุย ปลอบ ให้กำลังใจ ทำให้ผมเข้าใจ จนผมจบออกมาได้ ตลอดกิจกรรมรับน้อง หรือที่เราเรียกว่า ว้าก เนี่ย ยอมรับครับ เหนื่อย เครียด แต่สุดท้าย จบกิจกรรมปุ๊บ เราก็สนิทกัน รุ่นพี่ก็ออกมาขอโทษในสิ่งที่เคยล่วงเกินเรา และยอมให้เราทำในสิ่งที่อยากจะทำกับรุ่นพี่ ทำอะไรก็ได้ จะแก้แค้น หรืออะไรก็ได้ จะฆ่าแกงกันก็ได้ รุ่นพี่เขายอมรับ เพราะเขาถือว่าเขาทำเราก่อน เขาก็ยอมที่จะโดนกระทำจากเราบ้าง แต่เชื่อไหม ไม่มีใครทำอะไรรุ่นพี่ ทุกคนให้อภัย ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะเข้าใจ ว่าเขาหวังดี เขาเตรียมตัวเราให้พร้อมในหลายๆด้าน ไม่ว่าจะแรงกดดันจากเรื่องเรียน การเข้าสังคม เขาทำให้เราพร้อมที่จะก้าวออกจากปีกของพ่อแม่ที่คอยปกป้องเรา กล้าให้เราเผชิญโลกภายนอก กล้าที่จะโผบินออกจากรัง เขาทำให้เราพร้อมที่จะใช้ชีวิตต่อไปแม้ว่าจะไม่มีใคร โดยเขาใช้เวลาแค่ 1 สัปดาห์ เขาก็ทำสำเร็จ แต่แน่นอน มันย่อมไม่สำเร็จทุกคน หลายคนอาจจะใช้เวลามากกว่า 1 สัปดาห์ กิจกรรมก็ไม่ได้มีแค่ 1 สัปดาห์ แต่ในแต่ละสัปดาห์ฺ แต่ละวัน แต่ละวินาทีที่ผ่านไป มันทำให้เราได้รู้ว่า เราควรที่จะใช้ชีวิตให้คุ้มค่า เขาผลักดันเรา ให้เรากล้าที่จะก้าว แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ประคองเราไปด้วยในเวลาเดียวกัน
จากที่ที่ผมจบมา เราเคยมีคำพูด หรือถ้อยวลีที่กล่าวกันว่า “น้องกูไม่ผิด” นั่นหมายถึงว่า รุ่นน้อง ทำอะไรก็ทำไปเถอะ ขอแค่อย่าให้เดือดร้อนตนเอง หรือคนอื่น แต่ถ้ามันจะมีปัญหา กับคนอื่น น้องไม่ต้องเคลียร์ เดี๋ยวพี่จัดการเอง พี่ยอมรับบทลงโทษแทนน้องเอง ไม่ว่าจะเป็นบทลงโทษของสังคม หรือ บทลงโทษของมหาวิทยาลัย บางครั้ง รุ่นน้อง ทะเลาะกัน มหาวิทยาลัยจะคัดชื่อออก ให้พ้นสภาพ รุ่นพี่ก็รวมตัวกัน ขอร้องต่อผู้บริหารสถาบัน ให้ทบทวน และพร้อมที่จะยอมรับผิดแทนน้องทุกคน เพราะถือว่า น้องทุกคน อยู่ในความดูแลของพี่ ตลอด 3-4 ปี ที่น้องยังเรียนอยู่ในสถาบัน (จากที่ผมจบมา มีหลักสูตร 4 และ 5 ปี เมื่อเราอยู่ปี 4 หรือ 5 เราก็จะกลายเป็นรุ่นพี่ ที่ไม่มีใครปกป้องเราอีกแล้ว แต่เราต้องดูแลน้องๆทุกคน) พี่ทุกคนจะคอยปกป้อง ดูแล และช่วยเหลือน้องๆทุกคน
ผมยังนึกภาพไม่ออก หรือไม่กล้านึกว่า ถ้าคณะผม ที่ที่ผมจบมา ไม่มีระบบ Sotus มันจะเป็นเช่นไร มันคงเป็นแค่ สถานที่ที่คนเข้าไปเรียน ไปเอาความรู้มาใส่หัว แล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้านกระนั้นหรือ? มันจะมีหรือ กับภาพที่ พี่คอบปกป้องน้อง คอยรับผิดแทนน้อง น้องมีปัญหา พี่ช่วยเหลือ พี่ยอมอด เพื่อให้น้องอิ่้มท้อง พี่ยอมอดนอน เพื่อให้น้องหลับสบาย พี่ยอมโดนพักการเรียน โดนทำโทษ เพื่อให้น้องได้เรียนต่อไป มันจะมีหรือ ถ้าไม่มีระบบ SOTUS
เราทุกคนมีหัวคิดครับ เราทุกคนเป็นปัญญาชน ไม่ได้เป็นตัวอะไรที่ต้องถูกจูงจมูก เราได้ผ่านระบบนี้มา ได้เห็นทั้งข้อดีและข้อเสีย เหรียญมันมี2ด้านเสมอ อย่ามองแต่ด้านเดียวครับ แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ทั้งสองด้านของเหรียญ มันก็แยกจากกันไม่ได้ เหรียญมันจะไม่ใช่เหรียญ ถ้ามันไม่มีทั้งด้านหัวและด้านก้อย เราทุกคนโตแล้ว และเลือกเองได้ น้องใหม่ทุกคน ก็มีสิทธิ์ที่จะเลือก เลือกที่จะเข้าร่วม หรือไม่เข้าร่วม แต่สุกท้าย ทั้งคนที่เข้าร่วมกิจกรรม และไม่เข้าร่วมกิจกรรม ก็คือเพื่อน แยกจากกันไม่ขาดครับ
อยากฝากไว้สำหรับใครหลายๆท่าน ที่มองในมุมเดียวอยู่ ลองมองอีกมุมหนึ่งบ้าง ด้านดีก็มี ด้านเสียก็มี ส่วนตัวผม ผมก็ไม่เห็นด้วยกับระบบรับน้องที่เลยเถิด อย่างเช่น ทิ้งดิ่งบ้างละ หรือ เอาไฟลนอวัยวะเพศบ้างละ มันบ้าครับ แต่ผมขอรับรองด้วยชีวิตผมเลยว่า ทุกกิจกรรมจากคณะที่ผมจบมา รุ่นพี่ ไม่เคย และไม่มีวันให้รุ่นน้องทำ ในสิ่งที่รุ่นพี่ไม่สามารถทำได้ ทุกกิจกรรม รุ่นพี่ที่ควบคุมกิจกรรม ได้ทดลอง ทดสอบ และเตรียมการแล้วว่า ปลอดภัยต่อสวัสดิภาพของรุ่นน้อง
ก็อยากฝากไว้เพียงเท่านี้ครับ…
อย่าลืมครับ ประเพณีบางอย่าง มันอาจจะถูกมองว่า มันไม่ดี ในสังคมหนึ่ง แต่อีกในสังคมหนึ่ง มันกลับถูกยกย่องว่ามีค่า และควรค่าต่อการรักษาไว้ มิเช่นนั้น มันคงไม่มีคำว่า taboo หรอกครับ… อย่าเอาความคิด หรือมุมมองของสังคมหนึ่ง ไปตัดสินค่านิยมของอีกสังคมหนึ่ง เพราะถ้ากระทำแบบนั้น มันเรียกว่า การล่าอาณานิคมครับ ไม่ได้ล่าด้วยพื้นที่ แต่ล่าด้วยความคิด ดังเช่นที่ อเมริกา ทำอยู่ ครอบงำเราทุกคนให้คิดว่า อเมริกาคือประเทศที่เจริญ ให้เราเดินตาม และเมื่อเราเ้ดินตาม มันจะมีไหมละครับ โอกาสที่เราจะแซง ไม่มีหรอก เพราะเขาเป็นคนสอนเราเดิน (ออกทะเลซะแล้ววว)

มึงเขียนจดหมายหรือไงวะ ยาวชิบหาย

สมเป็นคุณคำผกา พูดอะไรเกิดผลกระทบวงกว้างเพียบ

ว่าแต่ “ศิลปินระดับโลก” คืออะไรอะครับ

นิทานดราม่าเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า พูดผิด คิดจนตาย (ไม่วายแม้แต่ระดับ คำ ผกา ถ้ายังเป็นสิ่งมีชีวิต ก็ยังมีโอกาสผิดพลาดได้)

กูศิษย์เก่า ศิลปากร คณะใกล้เคียง(ถาปัด..อยู่ผั่งท่าพระ รับคล้ายๆกัน จปส.แตกต่างกันบ้าง)
จิดกำ รับน้อง โหดจริง โกนหัว แต่ชุดนศ. อยู่ประมาณ 3เดือน เคยฟังมาว่า ที่รับโหดขนาดนี้ เพราะรู้ว่าแต่ละคนที่เข้ามาใหม่ มีความเป็นอาร์ติสสูง พร้อมจะหลุดโลกได้ตลอดเวลา
ต้องจับมาอยู่ในกฎเกณฑ์สังคม ให้รู้สังคมโลกปกติเค้าซะก่อน ถ้าผ่านตรงนี้ไปได้ จะได้อยู่ในสังคมอย่างปกติได้ ประมาณนั้น คือมันมีเหตุและผลอยู่น่ะ

สรุป
คำผกาจ๋า…ถ้ารู้หรือรู้ไม่จริงอย่าเพิ่งมาท้าทายเลยนะ ตัวเองยังไม่เก๋าพอที่จะทำแบบนั้น

Schwabbb wrote:

@หมาตัวหนึ่ง (โดยตรง เจาะจง) : คุณทำให้เรานึกถึง “ตาอ้น” ลูกชายคนโตของแม่พลอย จากบทประพันธ์สี่แผ่นดิน ที่เขียนโดย มรว. คึกคฤกทิ์ ปราโมทย์ ในคุณก็มองในมุมของคนข้างล่าง ที่ไม่พอใจอำนาจอำมาตย์แล้ว ลองมองในมุมของตัวเองเมื่อเป็นอำมาตย์ดูนะ ระบบก็เขียนขึ้นมาจากคน แต่ไม่ใช่คนหนึ่งคน แต่เป็นคนหลายคน วันนี้ระบอบสมบูรณายาสิทธิราช หรือที่ใคร ๆ เรียกว่าระบอบเจ้าปกครอง กลายเป็นสิ่งที่ถูกมองว่าควรจะปฏิวัติ การที่คุณยกตัวอย่างการปฏิวัติในฝรั่งเศส คุณก็ควรมองรากและประวัติศาสตร์ของฝรั่งเศสเสียก่อน การจับดาบมาฟันใครสักคนมันง่ายนะคะ แต่การทำให้สิ่งที่ถูกฟันไปแล้วกลับมาเหมือนเดิมมันยาก (no glory, without pain)
กลับไปที่ “ตาอ้น” แน่นอนว่าตัวละครตัวนี้ถูกเขียนให้มีจุดจบว่า ตาอ้นรู้สึกเสียใจในสิ่งที่ได้กระทำไปในภายหลัง (แน่นอนคนเขียนเป็นเจ้านี่เนอะ) แต่ถ้าหากคุณหมาตัวหนึ่งเป็นคนช่างวิเคราะห์เสียหน่อย คุณจะได้คำตอบอีกอย่างว่า ตาอ้น ไม่เคยฟังเสียงใคร และเค้าเสียใจตรงนั้น มากกว่าที่เสียใจที่เค้าได้ทำการปฏิวัติ
เราเข้าใจว่าคุณหมาตัวหนึ่งคงเอียนเต็มที่กับระบบที่มีอยู่ และมองว่าคนรอบ ๆ ข้างมันช่างหลอกตัวเองเสียเต็มประดา แต่สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ มันก็สะท้อนตัวเองว่า คุณก็กำลังมอมเมาตัวเองเหมือนกัน
เราว่าคนอื่นที่เล่นกับคุณหมาตัวหนึ่ง ก็จัดเต็มล้อฟรีล้อปัดนะ
เราเป็นคนที่โดนรับน้องทั้งที่คณะ ภาค หอ ในเวลาเดียวกัน และขณะเดียวกันเราก็ได้เป็นพี่ที่รับน้อง สิ่งที่เราได้คือ การรับน้อง มันเป็นการตั้งโจทย์อย่างหนึ่งในชีวิต เวลาที่ผ่านไปแล้วย้อนกลับมามองทีหลัง คือคำตอบที่เราจะใช้ในการเติบโตค่ะ เราว่าทุกคนมีคำตอบแหละ นั่นคือประสบการณ์และเหตุผลที่ทุกคนเขียนกันมานี่ไง แล้วมันก็แสดงให้เห็นถึงพฤติกรรมและตัวตนของเราขณะเราใช้ชีวิตกับสังคม ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่หรือรุ่นน้อง ต่างกันก็แค่ ผู้ถูกกระทำ กับผู้กระทำ

เพิ่งดูย้อนหลัง ผมแก้ให้นะ
“ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช” เขียนอย่างนี้นะครับ
อันนี้ไม่ได้จะตำหนิอะไรนะครับ เข้าใจว่าชื่อบุคคลใหญ่ๆมักจำตัวสะกดยาก (แต่ขลัง)

แล้ว…ยังตามอ่านอยู่รึเปล่าล่ะเนี่ย? มีเรื่องอยากถามอีก
พอดีผมจำวิธีพูดของคนๆหนึ่งได้ ซึ่งคล้ายของคุณมากกก
ไม่ทราบว่าเคยเรียนที่ ม.ช. คณะรัฐศาสตร์ ชื่อขึ้นต้นด้วย “ภ” หรือเปล่า?
ขอโทษล่วงหน้าที่ถามอะไรแปลกๆนะครับ
___

อะไรวะ wrote:

กุจบวิดยาครับ
วิดวะเป็นปัจเจกชน ไม่อยากจะไปยุ่งหรอกครับ
แต่กุแค่สงสัยว่าทำไมมันต้องวิ่งครับ ชี้แจงมาก็ดีแล้ว แล้วที่วิ่งลงนี่หมายความว่ายังไงเหรอ วิ่งขึ้นไม่พอ ยังวิ่งลงอีก
แล้วก็ที่ว่าเต้นแร้งเต้นกา กุไม่ได้พาดพิงวิดวะครับ
แล้วจริงไหม ที่วิดวะกะเกษตรแม่งไม่ถูกกัน ตอบมาให้ได้ครับ ว่า การsotusของพวกเอ็ง ทำให้คนเรามองคนที่ต่างจากพวกตนเหมือนหมา ใช่ไหม?

คุณไม่อยากยุ่งแต่คุณมาพาดพิงคณะผมเนี่ยนะ เว้ยเฮ้ย

แล้วพวกกรูวิ่งขึ้นคุณจะให้พวกผม หมอบ ลุก กลิ้ง วิ่ง คลาน ลงรึไงวะ

ตามคอนเซปหลังจาก ทำเชียร์ต่อหน้านายช่างแล้ว จะพารุ่นน้องไป ที่ดอยปุยต่อ แต่ปีกูนี่แหละทำเรื่อง ลงมาซะเกือบสามทุ่ม

โดนปิดเชียร์เลย อิ๋บอ๋าย หลังจากนั้นมาเพื่อลดความเสี่ยง เขาเลยพาน้องลงดอยทันที เพื่อให้ทันก่อน ห้าหรือหกโมงกูก็จำไม่ได้แล้ว

แล้วเกษตรกับวิดวะ นี่มันไปยกพวกตีกันตอนไหนวะ มันเป็นเรื่องของคนสองสามคน มันก็จัดการไปกันเองสิวะ จะแย่ง จะห่าอะไรก็เรื่องของมึง

แต่ถ้าปีหนึ่งมันมีเรื่อง พวกกูก็แค่ยกขโยงช็อปทั้ง ม ประมาณ สี่ห้าร้อย ไปล้อมพวกเมิงเอง ละกรูก็พาน้องกรุกลับมา พวกกรูเคยไปยกพวกตีใครวะ

ยกพวกตีโดนไล่ออกสถานเดียวนะเว้ยเฮ้ย ใช้สมองหน่อยนะขอรับ

ละเพื่อนกรูเป็นเกษตรก็เยอะแยะกลับมาจากเชียร์มองหน้ากันละก็หัวเราะ วันรุ่งขึ้นพอเลิกเรียนห้าโมง ก็มารวมกันในห้อง นั่งมาคุ ไอเหี้ย อีกแล้ว พวกกูโดนอีกแล้ว เมื่อไรจะจบวะ

ห่ามานั่งแดกเหล้ารวมกลุ่มหอ โคตรขำเลย ไอเพื่อนเกษตรเม่งก็อยู่ห้องข้างๆกู สามสี่ห้องรุ้จักกันหมด เด็กหอปีหนึ่งชีวิตโคตรมันอ่ะ

สรุปใครกันแน่ที่โดนล้างสมองให้เชื่อแบบผิดๆวะ ฮะ แล้วเที่ยวมาใส่ร้ายชาวบ้านเขาเนี่ยนะ ฮะ

http://universes-in-universe.org/eng/intartdata/artists/asia/tha

นี่คือ website เกี่ยวกับงานศิลปะทั่วโลก
ถ้าคลิกเข้าไปจะเห็นรายชื่อศิลปินไทย ที่แสดงงานในต่างประเทศ(เพียงบางส่วน โดยเน้น Biennale ต่างๆ)
เข้าไปดูไว้เป็นความรู้ก็ได้ค่ะ มากกว่าครึ่งของรายชื่อ คือศิลปินที่จบจากรั้วศิลปากร

ก็เข้าใจนะ wrote:

ผมว่าจริงๆๆ ก็น่ารับฟังเสียงคนข้างนอกนะครับ ว่าเขาคิดเห็นอย่างไร นักวิชาการก็เสนอคาามคิดเห็นของเขาไป อะไรที่คิดว่าควรปรับก็ปรับดีกว่านะครับ
อย่างที่คุณ กากศรี อ้าง
กูเองก็เป็นศิษย์เก่าศิลปะกรอ่ะนะ
กูมองว่าเรื่องระบบรับน้องดีไม่ดี ควรไม่ควร
มันเล็กน้อยอ่ะแล้วอ่ะ กูไม่ขอพูดถึงแล้วกัน
เพราะเถียงไปไม่มีวันจบ

ประเด็นที่กูสนใจคือ ความคิดของคุณ คำ ผกา
กูว่าคุณคำ ผกา ใช้ชีวิตล้มเหลวในสังคมมหาวิทยาลัยว่ะ
ไม่มีใครเอา เข้ากับใครไม่ได้
ดูจากความคิดแล้วก็เข้าใจอ่ะ นะว่าโครตเก่ง
โคตรฝรั่ง โครตอยากได้อิสระ

คือผมว่าก็ไม่น่าใช่นะครับ คือคุณกากศรีออกแนวคิดไปเอง หรือ อคติมากกว่า ผมว่าความคิดคุณผกาก็ไม่ได้โคตรฝรั่งหรอก เพียงแต่นอก กรอบ ออกไปแค่นั้นนะ แล้วที่บอกว่า คำ ผกา จบมาแบบไม่มีอะไรให้คุยอ่ะ เป็นคนแบบไม่เอาอะไรซักอย่าง นอกจากตัวเอง สุดท้ายมันคือโดดเดี่ยว ยอมทนบางเรื่องบ้าง ชีวิตจะมีสีสันมาก ..

คือไปรู้ได้ไงว่าไม่มีใครเอาเขา ผมว่าเขาน่าจะเลือกทางเดินชีวิตเขาแบบนั้นมากกว่านะ
แต่ผมชอบที่คุณกากศรี บอกว่า ยอมทนบางเรื่องบ้าง ชีวิตจะมีสีสันมาก … อันนี้ผมชอบนะเห็นด้วย หลายอย่างที่เราต้องอดทน ยอมทน ไม่ใช่เพียงชีวิตมีสีสันแต่มันจะเป็นประโยชน์ต่อเราในหลายๆๆอย่าง ทนหนัก ทนเหนื่อย ทนคำด่า ทนคำว่าร้าย ทนนินทา
แต่ในเรื่องการรับน้อง คือบางเรื่องมันก็ดูเปล่าประโยชน์น่ะครับ อย่างถ้าต้องเสียเวลาเรียนเพื่อไปว๊ากหรือเพื่อไปรับน้องเนี่ย
บางทีก็อาจจจะเยอะไปหน่อย ….. เพราะมาเรียน ไม่ได้มารับน้อง คืออย่าให้เวลา หรือกิจกรรม มันเลื่อมล้ำกันน่ะ ผมว่า

เรื่องคุณผกากล่าวถึงเรื่อง ชุดนักศึกษา ผมว่ามันก็ไม่ถูก เห็นด้วยที่ยังให้คงอยู่ครับ
เรื่องกล่าวถึงศิลปากร ผมก็ไม่รู้ว่าเขาได้ข้อมูลมากจากไหน จริงเท็จแค่ไหน ถ้าให้หยุดรับน้องคงไม่ดี แต่ถ้าให้มีแต่กิจกรรมทีี่มีประโยชน์ทำได้ครับ ผมเชื่ออย่างนั้น …

สุดท้ายผมว่าเราก็เคยเจอเรื่องหนักๆๆ มาแล้วนะครับ ก็ต้องใช้ความอดทนกันไป อย่าเพียงแต่ใช้อารมณ์ดีกว่า ไม่งั้นจะได้แต่สารเลว มากกว่า สาระดีครับ

ชอบอ่ะ ชีวิตคน เราเลือกได้ ทนบ้าง อะไรบ้าง ชีวิตถึงจะได้รู้รสชาติของความสุข

เรื่องนี้เป็นตัวอย่างที่ดีของคนที่ใช้คำพูดไม่เหมาะสม

มนุษย์แม่งสัตว์ประเสริฐ wrote:

summoner master แม่งเป็นเกมส์การ์ดที่โคตรสนุก และการ์ดที่วาดโดยคุณสกาน
ก็สวยมาก มันก็น่าแปลกที่เกมส์ดีๆฝีมือคนไทยกับบุคคลากรอย่างคุณสกาน
กับไม่ค่อยมีการสนับสนุนมีการโปรโมตเท่าที่ควร เสือกมีแต่ขุดเอาเรื่องโง่ๆขึ้นมากัดกันได้ตลอด

หลังๆเกมมันไม่สมดุลมากๆแล้วครับ

ฉันว่าเรื่องจบเรียนมาแล้วจะเก่งจะเทพมันไม่สำคัญ จบมาเป็นคนดีมีหัวใจสามารถเข้าสังคมได้ต่างหากที่สำคัญกว่า

เจ๊ผกาเขายังยึดติดกับเรื่องรางวัลโนเบลห่าเหวนั่นไปหรือเปล่า? การรับน้องมันคือกิจกรรมการเข้าสังคม ให้รุ่นพี่รุ่นน้องได้รู้จักกัน

อย่าลืมสิ ศิลปินหลายๆ คน ประสบความสำเร็จในการงาน แต่ล้มเหลวในเรื่องมารยาทการเข้าสังคมและการดำรงชีวิตมีเยอะแยะไป

คำ ผกา กล้าคิดแล้วก็กล้าพูด….แล้วผมก็เห็นด้วยกับสิ่งที่เธอนำเสนอในทุกกรณี…..ในฐานะที่เคยเรียนศิลปากรในระดับ ป.ตรีและเรียนที่ ม.ช.ในระดับ ป.โท …..เหมือนกับปี 2536ที่มีหนังสือพิมพ์ตีพิมพ์รูปอาจารย์ศิลป์พร้อมกับคำว่า Sale 50% แล้วนักศึกษาฝั่งท่าพระก็กระเหี้ยนกระหือรือในการประดิษฐ์ถ้อยคำและสัญลักษณ์อันบรรเจิดแต่ต่ำไปด่าสำนักพิมพ์….ซึ่งสุดท้ายในคอมเม้นท์ทั้งหมดก็มีประโยคหนึ่งที่เขียนเตือนไว้ว่า “สิ่งงงดงามที่ปัญญาชนนำเสนอต่อโลกกว้างคือการประณามตนเองให้โลกรู้ เมื่อเขาได้อ่านถ้อยคำที่ท่านทั้งหลายได้บรรจงเขียนขึ้นอย่างนั้นหรือ” ผ่านไปหลายปีผมก็ยังจำได้ และในฐานะที่เรียนวิชา “ยำไทย” และได้ A มาด้วย เขาสอนว่า “คนไทยรักหน้า แต่ไม่รักตัว คนไทยอยากเป็นไทย(แปลว่าให้มา)มากกว่าคนไท(แปลว่าอิสระ)

เพิ่มเติม ถ้ารับน้องแบบว๊าก หรือรับน้องแบบเล่นพิเรนๆ หรือ รุ่นพี่ยุแหย่ให้รุ่นน้องเกลียดคณะอะไร อันนี้ไม่สนับสนุนนะคะ

Google wrote:

ฉันว่าเรื่องจบเรียนมาแล้วจะเก่งจะเทพมันไม่สำคัญ จบมาเป็นคนดีมีหัวใจสามารถเข้าสังคมได้ต่างหากที่สำคัญกว่า
เจ๊ผกาเขายังยึดติดกับเรื่องรางวัลโนเบลห่าเหวนั่นไปหรือเปล่า? การรับน้องมันคือกิจกรรมการเข้าสังคม ให้รุ่นพี่รุ่นน้องได้รู้จักกัน
อย่าลืมสิ ศิลปินหลายๆ คน ประสบความสำเร็จในการงาน แต่ล้มเหลวในเรื่องมารยาทการเข้าสังคมและการดำรงชีวิตมีเยอะแยะไป

สำหรับกูแล้ว การเอาเวลาจากการทำกิจกรรมเหี้ยๆไปใช้สร้างสรรค์อย่างอื่นมันช่างเหมาะกับกูจริงๆ ยังดีกว่าเดินเตร็ดเตร่อวดภูมิแต่ตัวเองทำเหี้ยอะไรก็ไม่เป็น
ที่ว่ามาก็ถูกครับ มีมนุษย์สัมพันธ์ดีแต่ทำงานหมาไม่แดกแล้วเขาจะจ้างมึงต่อเหรอครับ?

ผมขอแสดงความเห็น ในฐานะที่เคยเป็นทั้ง น้องที่ถูกรับน้อง

ผมมองว่า การรับน้องนี่ มันไม่ผิดหรอก
แต่มันจะผิดที่คนเอาไปใช้

เหมือนอินเตอร์เน็ต
คนเท่านั้น ที่จะบอกว่า คุณใช้ทางที่ถูกหรือทางที่ผิด

ต้นระบบโซตัส ก็รับมาจากระบบของนักเรียนประจำของอังกฤษ

ผมผ่านระบบโซตัสมาก่อน เคยเจอรุ่นพี่แย่ๆ จนผมคิดว่า “ถ้าเป็นรุ่นพี่ จะช่วยเหลือรุ่นน้อง”

พอเป็นรุ่นพี่ ใครมีปัญหาอะไร ปรึกษาได้ หลายคนก็เล่นสรวญเสเฮฮา จนรุ่นน้องหลายคน เขาจำผม และคุยสนุก ถามสารทุกข์สุขดิบมากมาย ไม่มีอะไรร้ายแรงเลย

ที่มันร้ายแรง ก็เพราะรุ่นพี่บางคนใช้ทางที่ผิด

ส่วน คำ ผกา ผมบอกว่า นี่เป็นตัวอย่างของคนที่รับแนวคิดต่างประเทศแบบสุดโต่ง จนลืมเรื่องระบบที่ต่างประเทศใช้กันมา และพูดโดยไม่มีข้อมูลอะไรรองรับได้เลย

ปล. 1 พึ่งรู้น่ะเนี่ย ว่าจ่าเล่นซัมมอนเนอร์ มาสเตอร์ด้วย
ปล. 2 ผมชอบคุณสกาล มาก เพราะมันเป็น ไซไฟ ที่มีเอกลักษณ์ชัดเจน แต่แฝงความเป็นแฟนตาซี ได้ชนิดที่ว่าสุดๆ (ภาพการ์ดซัมมอนเนอร์ที่แกวาดหลายใบ กว่าร้อยละ 40 เป็นเครื่องจักร นอกนั้น ก็แนวๆแฟนตาซีล้วน (ไม่มีไซไฟผสม)จำพวกนินจา,นักรบ ฯลฯ)
ปล. 3 ขอเสริม คห. 402 ที่เขาค่อนแคะการ์ดเกมนี้ เพราะง่ายๆ นิสัยคนไทย “ทำดีแล้วอิจฉา ถ้าพวกตรูทำแล้วห่วย ตรูก็ชื่นชม”
แต่ส่วนตัว ชอบเล่นการ์ดเกมนี้มากกว่าตัวอื่นๆ นะ เพราะระบบไม่เหมือนใคร และมีรูปแบบการเล่นที่สนุกแบบไม่ต้องก๊อปปี้การเล่นใครมาเลย
ปล. 4 จ่าอย่าลืม ศิษย์เก่าศิลปากรที่ดังทั่วโลกอีกคน ธิติพล ดีครื้น วาดการ์ดซัมมอนเนอร์ฯไม่พอ วาดการ์ด World of Warcraft ด้วย รายนี้ดังไม่แพ้สินาดเลย

มันแพ่มอะไรของมัน เหมือนเด็กมีปมด้อยเลยแฮะ

ผมเองก็ไม่ได้สนใจอะไรกับรับน้อง ปีหนึ่งผมก็หนี ปี 2 ผมก็ทำได้แค่จัดเตรียมสถานที่และอุปกรณ์

อายุผมเยอะกว่ารุ่นพี่เพราะผมซิวมา แต่ผมก็นับถือว่าเขาเข้าก่อนก็ต้องเป็นรุ่นพี่

เออแบบว่าคุณจะให้ผมเข้าไปไม่ต้องสนใจทางด้านรุ่น ให้เรียกรุ่นพี่มาเตะก้นเล่น ข่นหัวกันได้ใช่ไหมครับ -*-

มันน่าจะไปเปิด มหาลัยเอาเอง เลยนะถ้าคิดกันอย่างนี้ อยากคุมโลกใบนี้ด้วยตัวเองให้ทุกคนต้องคล้อยตามซินะครับ

ผมเองก็เลือกที่จะไม่ทำ ไม่เข้าร่วมกิจกรรม ก็ไม่เห็นจะต้องไปด่าไปดูถูกใครว่ามีปัญญารึเปล่า หาว่าซาดิส บลา ๆ ๆ

อีนี่มันบ้าจริง ๆ -*-

เกรียนสับแหลก !!!

เขาก็พูดถูก การรับน้องที่เอาระบบทหาร ความคิดเผด็จการก็เหมือนปลูกฝังความคิดอนุรักษ์นิยมให้กับปัญญาชนเพื่อให้ยอมรับในระบบเผด็จการ

มนุษย์แม่งสัตว์ประเสริฐ wrote:

summoner master แม่งเป็นเกมส์การ์ดที่โคตรสนุก และการ์ดที่วาดโดยคุณสกาน
ก็สวยมาก มันก็น่าแปลกที่เกมส์ดีๆฝีมือคนไทยกับบุคคลากรอย่างคุณสกาน
กับไม่ค่อยมีการสนับสนุนมีการโปรโมตเท่าที่ควร เสือกมีแต่ขุดเอาเรื่องโง่ๆขึ้นมากัดกันได้ตลอด

summoner master มันเกรี๋ยน เพราะเจ้าของมันทำไม่ดีตะหาก

คนไทยมักไม่ยอมรับความจริง ความจริงเป็นสิ่งที่สะท้อนตัวเองมากที่สุดและแทบทุกคนคิดแบบเดียวกันแต่จะกล้าหรือไม​่กล้าเท่านั้นเอง อยู่กับความโกหกตอแหลตัวเองเสียจนเสียเซล์สมองไปแล้ว
แปลกบางเรื่องทำอยู่ทุกวันเรื่องเหี้ยๆทั้งนั้น
พอมีคนเอาความจริงมาพูดรับกันไม่ได้ พอเอามาฉายเป็นละครต่อมตอแหลดอกทองรับไม่ได้อีกคงคิดอยู่ในใจทำมัยเอาชีวิตที่กูปกปิ​ดมานานเอามาทำละครได้งัย นี่งัยตอแหลแลนด์ ข่าวต่างประเทศผู้นำยิงปชช.ตายทหารปล้นฆ่าข่มขืน เลว..เลว…สิ้นดีรับไม่ได้ออกข่าวใหญ่โต
แต่กลับไม่เห็นความตายความโหดร้ายใกล้ตัว ในประเทศของตัวเอง ปิดข่าวเล่าความเท็จกันเป็นแถวสื่ออัปรีย์จัญไร เกลื่อนบ้านเกลื่อนเมือง คุณคำผกาพูดในสิ่งที่จริงที่ใช่และก็หลายๆคนก็ทำก็คิดแต่ไม่กล้าพูดออกเสียงอย่างคุณ​คำผกา คนเราแปลกนะคนเก่งคนกล้ากลับโดนมองเป็นสิ่งแปลกคิดต่างคิดนอกกรอบนี่คือเรื่องจริงขอ​งมนุษย์ที่ทำกันอยู่เป็นปกติ แต่พอพูดถึงความคิดเห็นกับเป็นเรื่องแปลก
เลิกเถอะเลิกกลัวความจริง เลิกเถอะเลิกตอแหลกับตัวเอง เลิกเถอะ
เลิกใส่ร้ายป้ายสีคนอื่น เลิกเถอะยอมรับความจริงกันได้แล้ว ไอ้พวกแดกหญ้าน่ะเลิกเถอะ/////////saylom89. coooppp it for ya all. read n be clever!

บางอย่างที่เค้าพูดผมก็มีทั้งเห็นด้วย และไม่เห็นด้วยนะ
แต่เท่าที่ฟังๆมา อีนี่มันก็แค่ คนที่ได้ดีเพราะเห็นแก่ตัว ไม่ใช่หรอกเหรอวะ แต่ละความคิดบ่งบอกเลยว่าตัวเองต้องมาก่อนคนอื่นเป็นเป็นอะไรฉันไม่สน ฉันต้องรอด!!

ูููู^^^^^ถูกใจ
ในชีวิตคงไม่เคยประสบความสำเร็จ ทำอะำไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย
ยึดความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ ถ้าคำพวยเป็นคนที่มีความคิด
คำพวยมาเรียนที่มหาวิทยาลัยทำไม คำพวยก็แค่จิ้งจอกหางด้วนตัวหนึ่ง

กูชอบคำผกา มีอะไรมั้ย
คำผกาก็พูดถูกแล้วนี่ ไอ้พวกคลั่งสถาบันการศึกษาแม่งยอมรับไม่ได้รึไง ฟาย

ผมไม่เคยเห็นว่าการรับน้องจะผลิตบุคลากรของประเทศที่จะทำให้การฉ้อโกงของพวกห่านดิบตกลงจากอันดับต้นๆของโลกเลย
ว่าแต่ ญี่ปุ่นมันมีรับน้องหรือเปล่าฟร่ะ

ว่าแต่

เคยไปถามศิลปินระดับโลก อย่างคุณสกาล หรือคุณถวัลย์ หรือยังละครับ ว่าเขาได้ดิบได้ดี เพราะการรับน้องหรือเปล่า ?

ผลงานของเด็กศิลปากรที่ได้รับการยอมรับจากต่างชาติก็เยอะแยะนะทั้งพวกเฟอร์นิเจอร์ทั้งงานด้านแฟชั่น รางวัลจากเวทีประกวดผลงานอีก ขนาดเราไม่ใช่เด็กศิลปากรเรายังภูมิใจแทนพวกเค้าเลย เรื่องการรับน้องสมัยนี้มันเหมือนเป็นการ”รับพี่ รับมหาลัย”ยอมรับในตัวรุ่นพี่ มีความเชื่อมั่นในสถาบันประมาณนี้มากกว่า ก็ก่อนที่จะเข้ามหาลัยต่างก็เคยเป็นพี่ใหญ่ในโรงเรียน เคยเด่นเคยดังในโรงเรียนกันมาทั้งน้นก็เลยอัตตาตัวเองซะเหมือนใครบางคนเลยเนอะ แล้วรับน้องเดี๋ยวนี้ก็ไม่ได้โหดมากมายมันเหมือนกับการที่รุ่นพี่ช่วยน้องๆในการปรับให้อยู่ในมหาลัยได้มากกว่า เพราะที่ผ่านมาเวลาร้องเพลงเชียร์ตอนกลางคืนก็มีการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกัน ดูว่าใครมีปัญหาอะไร คอยส่งข่าวเรื่องการเรียนเรื่องกิจกรรมกัน ตีซี้รุ่นพี่ขอตำราเรียนได้อีก เรียน
.
.
เรื่องเครื่องแบบ ที่มหาลัยก็ไม่บังคับให้แต่งเครื่องแบบเหมือนกัน และเราก็เชื่อว่าความฉลาดความสามารถของนักศึกษาไม่ได้อยู่ที่การแต่งกายแต่ถ้าเป็นคลาสเล็กๆก็จะแต่งเครื่องแบบไปเรียนเพื่อเป็นการให้เกียรติคนที่จะมาให้ความรู้ อาจารย์เค้าตั้งใจมาสอนก็ควรทำตัวเหมือนตั้งใจมาเรียนเหมือนกัน ไม่ได้ยึดติดกับพิธีกรรมอะไรสักหน่อย
.
.
จริงๆแล้วไม่อยากออกความเห็นดราม่านี้เลยเพราะมีอคติกับคุณคำ ผกาอยู่ก่อนแล้วเราไม่ค่อยชอบทัศนะคติเค้ากลัวว่าตัวเองจะเกรียนแตก แต่อ่านตรงที่จ่าให้ความเห็นตอนท้ายเรื่องการใช้ประโยคของเธอ เลยอดไม่ได้ คนที่เป็นนักเขียน เป็นคอลัมนิสต์ชื่อดังประจำหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ไม่น่าจะต้องมาตาย มาเสียเพราะเรื่องการใช้ประโยคสื่อความหมายไม่เข้าท่าแบบนี้เลยนะ หรือติดที่ชอบแสดงความเห็นแรงๆเข้าว่า ด่าคนอื่นตลอดแบบนั้น

ที่นี่ผลิตคนให้เป็นคนค่ะ ไม่ได้ผลิตคนไว้เป็นแรงงานอย่างเดียว จบ!!!!!

กุก้อชอบเสพดราม่า wrote:

แอดมินว่าดราม่านี้คงไม่เกิดหรอกว่ะ ทั้งๆที่ใจความมันก็ไม่ได้ต่างจากที่แกต้องการสื่อเลยซักนิด

จ่าแกหมายฟวามแว่ ถ้าเขียนใหม่ เรียบเรียงใหม่ ด้วยสติปัญญาก่อนพูด
“แอดมินว่าดราม่านี้คงไม่เกิดหรอกว่ะ ทั้งๆที่ใจความมันก็ไม่ได้ต่างจากที่แกต้องการสื่อเลยซักนิด”
เข้าใจไหมครับ สรุปว่า EHere(อีนี่) มันโง่ ไม่รู้จักใช้คำ ใช้ไหวพริบในการสื่อสาร

เอางี้ไหม ทำใจกลางๆกันว่า “ใครใคร่รับรับ ใคร่ใครไม่รับ ไม่ต้องรับ” กับไอ้ sotus เนี่ย

พอจะใจกว้างกันพอไหมครับเหล่าคนชอบบังคับรุ่นน้องว่าจะให้น้องเลือกแต่โดยดีตั้งแต่เข้าคณะว่า
จะรับแบบ sotus หรือไม่ และให้รุ่นพี่ที่ไม่เห็นด้วยกับ sotus จัดกิจกรรมอีกลุ่มหนึ่ง

โดยไม่ต้องไซโคให้น้องเลือกเข้าฝั่งตัว ทำได้ไหมครับ ใจกว้างพอไหมครับ
sotus เพื่อเข้าสังคมใช่ไหมครับ แล้วรับความต่างของสังคมได้ไหมครับพี่ๆ sotus

ต่างคนต่างอยู่ครับ ผมอยากจะรู้เหมือนกันว่ามันจะอยู่ได้ไหมถ้าไม่ไซโคกันให้คนมันเหมือนๆกันเนี่ย

อยากถามนักว่าสามัคคีกันได้ไหมโดยเคารพความเป็นตัวตนของเค้าโดยไม่ต้องทำให้ทุกๆคนเหมือนกัน
มีความเคารพกันและกันได้ไหมโดยไม่ต้องมาบังคับให้ไหว้กราบกัน
รักกันได้ไหมโดยไม่ต้องบังคับ เป็นหนึ่งเดียวกันได้ไหมโดยไม่ต้องเหมือน
“เท่าเทียมแต่ไม่เหมือน เหมือนแต่ไม่เท่าเทียม”
ลองคิดดูว่าแบบไหนน่าพึงใจกว่า

แค่เคารพความแตกต่างของคนให้มากขึ้นอะไรๆมันคงไม่เสื่อมลงหรอกมั้งครับ ถ้ากิจกรรมของคุณมีคุณภาพพอ
ผมคิดว่าพวกคุณแค่ขี้เกียจ “คิด” มากกว่า
ทำแบบเดิมๆแบบที่พวกคุณเชื่อต่อไปนะ
โดยไม่ต้องรู้หรอกว่าไอ้สิ่งที่คุณนำมาอ้างว่าเป็นวัตถุประสงค์ของการรับน้องเนี่ย
มันไปถึงได้อีกหลายวิธีหลายแบบแต่ต้องใช้ความ “คิด” มากกว่านี้

ไม่เชื่อลองถามธรรมศาสตร์ดูนะว่าเค้ารับ”เพื่อนใหม่”กันยังไง บางคณะมีว้ากบ้าง บางคณะมีว้ากแค่วันสองวัน
ทำไมผมเห็นเพื่อนผมที่เรียนมธ.รักกันจะตาย เคารพรุ่นพี่ มีความรับผิดชอบต่อสังคม เข้าสังคมได้ดี เคารพสิทธิของผู้อื่น เคารพความแตกต่าง

ถามตัวเองด้วยนะว่า “ทำไม?”

แค่นี้ก็น่าเชื่อได้ว่ามันมีหลายทางที่จะได้สิ่งดีๆที่คุณอยากได้และอ้างตลอดว่าจะได้มันเท่านั้นจาก sotus
พวกคุณแค่ไม่คิด และยึดติดนะ พูดตรงๆ

เข้าใจนะว่าอยากจะให้คนที่ไม่เคยเข้ารับน้องมาพูดให้ฟังว่าไม่เข้ารับน้องก็ไม่มีผลอะไรกับชีวิต
แต่ดูจากคอมเม้นท์กับอื่นๆแล้วมีผลนะ…ได้ลงดราม่าเลยนะฮ๊าฟฟฟ ดังกันเลยทีเดียวพี่น้อง

เพิ่มเติม ถ้าเอาเวลาไปลงกับระบบโซตัส กรูว่าเอาเวลาไปลงเรียนภาษาอังกฤษ ภาษาจีน ภาษาฟรั่งเศษ เพื่อพร้อมจะเป็นศิลประดับโลกในอนาคตดีกว่า

กูสนใจแค่ว่า่ โดนท้าทาย โดนวิจารณ์ มึงทนกันไม่ได้ทั้งๆที่นี่แหละคือสิ่งที่มึงต้องเจอ

แล้วก็ควรที่จะรับมันด้วยสติ แล้วก็วิจารณญาณให้สมกับค่าเล่าเรียนของมึงที่พ่อแม่ส่งมา

แต่ที่กูเห็น คือเด้กที่ แตะนิด แตะหน่อยก็ไม่ได้

แต่เจือกต้องไปรับน้องเพื่อแสดงถึงความอดทน

พวกเอ็งไม่ตลกตัวเองเหรอวะ

พวกว๊ากเชี่ยเองก็เหอะ เห็นมันบอกว่าเป็นการฝึกความอดทน
อดทนโคตรพ่อโคตรแม่มึงสิครับ กูเห็นมันมาทำงานกลุ่มแม่งไม่ช่วย โง่ก็โง่ เจอกูด่าลากยาวแม่งดิ้นพราดๆจะเป็นจะตาย

ถุย ก็แค่พวกสมองหมาปัญญาควายที่เรียนเหี้ยอะไรไม่เป็นยังอยากจะอวดเบ่งอำนาจล่ะวะ
ควย

sotus จะดีหรือไม่ดีไม่รู้ แต่ที่รู้ๆคือมึงไม่ให้กุเลือกเลยว่าจะเอารึปล่าว