น่ากลัวโคตรๆ เลย ปกติตำรายาถ้าไม่ใช่ของนอก คนในวงการก็ซื้อกันแต่เล่มที่ชัวร์กัน ไม่ได้ไปเหลียวแลไอตำราประหลาดๆ แบบนี้กันหรอก
ดังนั้นคนที่ซื้อไปส่วนใหญ่แน่นอนว่ามีแต่คนทั่วไป แล้วเขียนมั่วแหลกซะขนาดนี้ น่ากลัวชิปเป๋งเลยว่ะ ก้อด

นึกถึงหนั่งสือในงานศพที่เคยได้มาเลยหว่ะ

“โรคคางทูม ให้เขียนคำว่าเสือโดยซินแสที่เกิดปีเสือ ลงที่คางของผู้ป่วย”

แต่ไอ้นี้มันมีปัญหาตรงที่ว่า มึงมั่วแล้วคนที่ไปอ่านหนังสือของพวกมึงเกิดทำตามเนี่ย

เค้าจะเกิดภาวะแทรกซ้อนอะไรอีกมั่งก็ไม่รู้

เหอๆ Feel Good จริงๆเลยนะฮ๊าฟ อ๊างงงงงค์

เฮ้ยแต่จริงๆเราก็นึกว่าอ่านว่า เบ็นดาโซล นะ ก็ในโฆษณามันบอกว่า มีตัวยา มีเบ็นดาโซล เอ๊ะงงว่ะ

จริงๆ ผิดกฎหมายนะ นี่มีการฟ้องร้องจากสาธารณสุขโดยตรง หรือหน่วยงานใดๆที่เกี่ยวข้อง จรรยาบรรณสมัยนี้แม่งไม่มีกันหรือไง นึกอยากจะมั่วเขียนอะไรก็เขียน คนเขียนแม่งเป็นใครวะ อาแป๊ะขายของชำรับยามาขาย? ไม่รู้ 4 รู้ 8 เลย เอาโอโล่ไปแดรก

ต้องพยายามป้องกันช่วยกันสอดส่องดูแลแบบนี้ดีแล้วครับ เดี๋ยวมีคนเขียนอะไรแบบนี้มาอีก

กุละอยากรู้จริงๆว่าคนเขียนมันเป็นใคร มีคนเช็คแล้วว่ามันไม่ใช่เภสัช
ตอนนี้อยากเห็นหน้ามันมากๆ มันเป็นใครวะ อยากตื้บๆๆๆ
รู้ไหมบุคลากรสาธารณสุขต้องลำบากแค่ไหนเพื่อจะแก้ไขความเข้าใจผิดๆเกี่ยวกับยาของประชาชน
อ่านข้อความในหนังสือนี่แล้วกุเครียดดดดดด

เป็นเมกา มีคนเจือกเชื่อหนังสือไปซื้อยามากินจริงๆ

มันฟ้องสำนักพิมพ์จน คนฟ้องรวยเลยนะเนี้ย

@ ดมดราม่า:

Amoxylin เป็นยาแก้อักเสบ เหอะๆ – -*

จริงๆ ยาตัวนี้ คือไม่จำเป็น เภสัชกร จะไม่จ่ายกันนะครับ

ต้องมั่นใจจริงๆ ว่าติดเชื้อจากพวก จุลชีพ เท่านั้น จึงจะจ่ายออกไป

แต่มาเจออย่างนี้เครียดเลย เป็นยาแก้ปวด – -*

เอาพาราไปเลยมั๊ย เจ๊ดดดดดดดดดดดด

ติดมาม่า wrote:

น่ากลัวโคตรๆ เลย ปกติตำรายาถ้าไม่ใช่ของนอก คนในวงการก็ซื้อกันแต่เล่มที่ชัวร์กัน ไม่ได้ไปเหลียวแลไอตำราประหลาดๆ แบบนี้กันหรอก
ดังนั้นคนที่ซื้อไปส่วนใหญ่แน่นอนว่ามีแต่คนทั่วไป แล้วเขียนมั่วแหลกซะขนาดนี้ น่ากลัวชิปเป๋งเลยว่ะ ก้อด

เกิดเป็นคนไทยก็ต้องทำใจกะเรื่องแบบเนี้ยอยู่แล้วล่ะครับ

พรบ. สิ่งพิมพ์ บก. โดนแน่
แต่ก็ดีนะที่มีการรีบเก็บ แต่ที่ขายไปแล้วหละ

เออว่ะ แม่ม บรรยายได้มั่วโคตรๆ อ่านแล้วปวดตับ
แต่คนเขียนชี้แจงได้มีสาระมาก ขอชื่นชม
ถ้าซื้อยากินเองแล้วปลอดภัยหายห่วงร้อยเปอร์เซ็นต์ กรูเลิกเรียนหมอดีฝ่า

ขอเตือนว่า อย่าไปไเชื่อหนังสือเลย เดี๋ยวนี้ร้านขายยามีเภสัชกรให้ปรึกษาเยอะแยะ(แต่อย่าลืมดูบัตรนะคะ)

กุไม่ค่อยเสียเงินซื้อหนังสือมาอ่านเอาความรู้ประดับปัญญาเท่าไร จ่าเอาความรู้มาป้อนให้ก็ดีเหมือนกันอ่า อีกอย่างกุเป็นแฟนคลับของ “ลูกเป็ดขี้เกียจ” ด้วย กุชอบการ์ตูนเขาว่ะ

บ้านเรา ไม่มี QC ก่อนหรอ?

ซื้อยาทำไม เหรียญควันตัมซิ ช่วยคุณได้ เมพสุดในสี่โลก

มันคล้ายๆ กับไอ้ตอนยาชุดเรืองอำนาจเลยนี่หว่า
เล่ากันแบบปากต่อปากว่ายามันดี ไม่เชื่อหมอ พอแดกไป ตายห่า

พอกันกับหนังสือนี้ สอนให้ซื้อยาแดกเองซะงั้น
กูว่าไปหาเภสัชถามมันเอาดีกว่านะ เวลาซื้อยาก็บอกอาการให้เขาฟัง
ไม่ใช่เอาชื่อยาไปให้มันจัดให้ ตายห่าพอดี

แย่ล่ะ กินยาพวกAmoxycillinบ่อยด้วยดิ
นึกว่าแก้อักเสบ สิวแตกก้กิน
ได้ความรู้เพิ่มขึ้นอีกแล้ว

ล่าสุดสภาเภสัชฯ ออกหนังสือชี้แจงแล้ว เค้าบอกว่าคนเขียนไม่มีรายชื่อในฐานข้อมูลบุคลากรทางวิชาชีพ…นีมรึงเอาตาสีตาสาที่ไหนมาเขียนหลอกรกพวกตรูฟระ

กินผิดๆ ถึงตายเหมือนกันนะเนี่ย

Amoxycillin ต้องกินให้ครบโดสนะ ถ้ากินไม่ครบ ครั้งต่อไปจะดื้อยา อย่ากินซี้ซั้วกันนะเธอว์

ถ้าอ่านหนังสือแค่ไม่กี่บรรทัดแล้วรักษากันเองได้ พวกผมก็คงไม่ต้องสอบแข่งกันเข้ามา และไม่ต้องมาเรียนเป็นหมอกันตั้งเกือบสิบปีแหละคร้าบบ

เคยเจอเภสัชให้ยาซ้ำซอนคนนึง เป้นร้านยาขายมาแต่รุ่นแม่ลูกสาวป็นเภสัช2คน คาดว่าคนเล็กเรียนอยู่มั้ง ผมแพ้อากาศมากหายใจแสบจมูกมากไม่ไหวละไปร้านยาอ่อผมมีอาการ…เภสัชจัดยาแก้แพ้ให้ เม็ดเหลืองๆเล็กๆกับม่วงๆใหญ่กุกินไป2เม็ดพร้อมกันหลับไป4ชม.ตืนมามึนหัวมาก แต่กินอีกตามเภสัชแนะนำกุหลับไปอีก4ชมกุว่าผิดปกติแล้วละ ไปร้านยาบอกว่ากินแล้วหลับแบบสลบเหมือด คนขายคราวนี้เป็นพี่บอกว่าตายแล้วกินยาซ้ำซ้อนได้ไงตัวนี้ก็แก้แพ้เม็ดเหลือง ตัวเม็ดม่วงเป็นยารวมมีพารา+แก้แพ้+ลดน้ำมูก (แบบยาสามชั้นอะคับ)คนขายพร้อมยึดยาดึงไปจากมือ กินแค่เม็ดเหลืองอย่างเดียวพอนะคะถามว่าใครขายกุชี้ไปคนนั้นขายคนน้องอยู่ด้วยพอดี คนพี่เลยมาบอกว่าคนน้องชอบติดนิสัยกินยาตลอดเลยดื้อยาไปหลายตัวต้องกินมากๆ เขาเลยจัดยาอย่างหนักให้กุ ร้านก็เฉยๆไม่ได้ขอโทษอะไรกุก็เดินออก พร้อมกับบอกตัวเองว่ากุไม่ซื้อยามากินเองเองแล้วเภสัชขายก็เถอะ ผม เข้าคลินิกเทนเวลาไม่สะบายซึ่งหมอเนะนำคนละเรื่องกับคนขายยาว่า เป็นไข้พาราไม่ต้องกินหรอกออกกำลังวิ่ง กินผลไม้มีวิตตามินซีสูงๆ ไปๆกลับยาไม่ต้องไม่มีค่ารักษา คำแนะนำของหมอดีกว่ามากๆทำให้ผมพอใจ
แล้วถ้ามั่วๆแบบเล่มนั้นเอ่อๆกินผิดตายได้แน่

ถ้าไม่สบาย ละซื้อหายาแดกเองได้ตลอด
เค้าจะเรียนหมอกันทำเชี่ยไรตั้งหลายปี

แต่พูดตามตรง
กูชอบมากนะเป็นคนไทย
ไม่สบายเมื่อไหร่ หายาแดกเองได้ตลอด (กรณีไม่หนัก)
เมิงรู้ไหม อยู่เมืองนอก ยาเจ็ดสิบแปดสิบเปอร์เซ็นต์
ต้องใช้ prescription (ใบสั่งยา)
บางทีเคสง่อยๆ ยังต้องเข้าแลป หมดเป็นหมื่นเป็นแสน
เวลาป่วยที อยากกลับไทยโค่ดๆ

ขนาดยาคุม ที่ไทยขายกันเกลื่อนกลาด
เมิงไม่ไปหาหมอ ก็อย่าหวังจะได้แดก
ประเทศที่เค้าเจริญแล้ว เลยไม่มีเกรียนเห่อหมอยมีปู๋มีนมเกลื่อนเมือง
จงภูิมิใจที่เกิดเป็นไทย ถ้ามีเงิน พี่ไทยทำได้ทุกอย่าง ฮิ้วว

http://tnews.teenee.com/etc/62549.html

เรียกเก็บคืนแล้วแต่ไม่รู้ว่าเล่มเดียวกันไหม

อ่านแล้วเหนื่อยใจ

จะซื้อยาอะไรถ้าไม่มีใบสั่งยาจากแพทย์ ก็ไม่สามารถขายยาบางตัวให้ได้
ถ้าเป็นเมืองนอกแพทย์ทำหน้าที่วินิจฉัยโรค คนเลือกยาจัดยาคือเภสัชนะ
แต่เมืองไทยมันไม่ใช่อะ – -”

แถมที่ร้านยาที่เขียนว่าขายโดยเภสัชกรนี่ไม่รู้ว่าตัวคนขายเป็นเภสัชหรือเปล่า เภสัชบางคนแขวนป้ายไว้แล้วมาแค่บางเวลา….
สภาเภสัชชุดใหม่เขาเริ่มจะหาทางจัดการแล้วล่ะ… ก็ต้องรอดูกันต่อไป

ยังไม่เคยเจอหนังสือเล่มนี้อะ อยากอ่านประวัติผู้แต่งวาเรียนจบจากไหนมเนี่ย จบสายวิทยาศาสตร์สุขภาพมาหรือเปล่า??

ไม่ค่อย ดราม่า นะ แต่ได้ภูมิคุ้มกันชีวิตดีเลยทีเดียว