กรุว่าแล้วขี้มันต้องมีมูลลองน้องเค้าลาออกจริง พ่อแม่ก็ต้องรู้เรื่อง พ่อแม่จะยอมให้ออกง่ายๆเหรอวะถ้ามันไม่มีมูล กรุว่าแล้วว่าไอ้ titou เนี่ยแม่งมาแปลกๆมาถึงก็ใส่ๆน้องเค้าอย่างเดียว จนเรือลำใหญ่อย่างพันทิพเกิดอาการเอนเอียงไปอีกฝั่งทันทีจนแทบล่ม

JeZeus wrote:

codenameh wrote:
JeZeus wrote:
codenameh wrote:
JeZeus wrote:
ไม่เข้าใจทำไมหลายคนชอบยึดติดกับวัตถุ
แค่แย่งรางวัลบนเวทีมันจะเป็นหร่าอะไรหนักหนาว่ะ
ยังไงท้ายที่สุดเมิงก็ได้รางวัลนี้ไปครอบครองนอนกอดอยู่ดีนี่
ต่อให้เมิงไม่ได้มันมาครอบครอง แต่เมิงก็น่าจะภูมิใจที่เมิงได้รางวัลไม่ใช่เหรอ
ความภูมิใจมันไม่ได้อยู่ที่ถ้วยรางวัล หรือโล่ประกาศเกียรติคุณ
แต่มันอยู่ที่รางวัลที่เมิงได้ต่างหากเว้ย
เปรียบเทียบง่ายๆ สมมติเมิงเรียนจบ ป.ตรี และได้รับใบปริญญา
เมิงจะภูมิใจที่เมิงเรียนจบ
หรือเมิงจะภูมิใจที่ได้รับใบปริญญาเอามาใส่กรอบแปะฝาบ้านล่ะ
เมิงภูมิใจอันไหนมากกว่ากัน ก็ลองไปคิดดู
ป.ล. บร๊ะเจ้าไหมล่ะ บร๊ะเจ้าไหม
แต่ถ้าเอ็งเรียน จบหลักสูตรปริญญา แต่ไม่มีใบประกาศมาติดฝาบ้านหรือเอาไว้อวดชาวบ้านแล้วใครจะเชื่อ
รู้จักหลักสูตรนักทำลายใต้น้ำป่ะ
คุณว่าทหารที่จบหลักสูตรนี้เค้าภาคภูมิใจอะไรมากกว่ากัน ระหว่าง…
แถบผ้ารูปฉลามฝ่าเกลียวคลื่นเอาไว้ติดหน้าอก
หรือ
ความภูมิใจที่สามารถจบหลักสูตรที่โหดและยากที่สุดของการฝึกทั้งปวงได้
แถบผ้ารูปฉลามได้ไปแล้วยังไง ถ้าไม่ใส่เครื่องแบบใครเค้าจะรู้ว่าคุณจบมา
ไอถ้วยรางวัลนี่ก็เหมือนกัน ได้มาแล้วยังไง ถ้าไม่แบกไปโชว์ชาวบ้าน ใครจะรู้ว่าคุณได้รางวัลอันนั้นมา
เรื่องแบบนี้ สิ่งสำคัญมันไม่ได้อยู่ที่สิ่งของหรือรางวัลที่คุณได้รับ
แต่สิ่งสำคัญมันคือความภาคภูมิใจและทักษะหรือประสบการณ์ที่คุณได้รับต่างหาก
ป.ล. งงว่าแค่เรื่องแย่งซีนรับรางวัลบนเวทีแค่นี้ ทำไมต้องทำให้มันเป็นเรื่องราวใหญ่โต ปัญญาอ่อนสัส
ป.ล.2 บร๊ะเจ้าไหมล่ะ บร๊ะเจ้าไหม
แล้วถ้าเกิดเขาเรียกประจำการแล้วคุณมึงผู้จบหลักสูตรฉลามใต้น้ำหรืออะไรนั้นกูไม่รู้ กูรู้จักแต่เสือคาบดาบ
แล้วเอ็งไม่มีหลักฐานอะไรไปยืนยันสักชิ้นแล้วใครเขาจะไปเชื่อวะ เขาถ่ายรุปหมู่กันแต่ไม่มีรูปเอ็งผู้เลิศในปฐพีในการถ่ายหมู่ หรือมีคนอื่นไปยืนแทน แล้วจะเอาอะไรมายืนยันว่าจบวะ ในเมื่อมันถูกทำให้เข้าใจว่าเป็นผลงานของคนอื่น
สุดท้ายที่มึงเรียนๆกันไป มันไม่ใช่แค่ทักษะอย่างเดียวนะว้อย แต่มันเป็นการหาโอกาส การคว้ารางวัลก็เป็นการเปิดโอกาสให้ตัวเอง โอกาสเล็กๆน้อยๆมันเป็นมีมูลค่ามหาศาล
แล้วให้ถามว่าถ้าจะให้กูเรียน หรืออยากได้รูปเกียรติบัตรมาแปะฝาบ้าน กูขอเอาเกียรติบัตรวะ ไม่ขอเรียนละกัน ถ้าเลือกได้
หรือมึงไม่ชอบ เกิดมีคนบอกให้จบ ป.เอก แบบฟรีๆ ได้รับการรองรับไปเลยถูกต้องตามกฏหมายโดยไม่ต้องเรียน หรือมึงจะไม่เอา
ป.เอก เอาไปสมัครงานได้เงินเดือนขั้นต่ำเยอะนะโว้ย แถมบางทีก็กินๆนอนๆ สั่งๆอย่างเดียว สบายวะ
มีเกียรติบัตรแล้วยังไงครับ
บางคนจบมหาวิทยาลัยดังๆ เกรดดีๆ แต่ทำงานหมาไม่แดก มีเยอะแยะไป
เวลาทำงานเค้าไม่สนหรอก คุณจะจบอะไรมา เค้าแค่ต้องการคนที่มีทักษะในทำงานที่ดีเป็นที่ถูกใจแค่นั้นแหละ
ส่วนในกรณีนี้ถามหน่อย การที่เด็กถูกครูแย่งซีนรับรางวัลบนเวที มันหมายความว่าเด็กไม่ได้เป็นผู้ชนะรางวัลนี้หรือไง?
ต่อให้หมาเดินส่ายตูดขึ้นไปนั่งขี้บนเวทีแล้วรับรางวัลแทนเด็ก ยังไงชื่อของเด็กก็ถูกบันทึกไว้ว่าเป็นผู้ชนะเลิศการประกวดอยู่ดี
ป.ล. คุณไม่ได้เรียน ป.เอก แต่ได้รับการรับรองให้จบ ป.เอก เวลาคุณไปทำงานแรกๆ เค้าก็อาจมองคุณด้วยแววตาชื่นชมว่า “จบด๊อกเตอร์มาโคตรเมพ” แต่คุณไม่มีทักษะที่แท้จริง ทำงานห่วยแตก พอทำงานไปนานๆ เค้าก็จะหยาดเหยียดคุณว่า “ด๊อกเตอร์เลยทีเดียว” ที่นี้สรุปแล้ว ทักษะหรือปริญญาบัตรมันสำคัญกว่ากันล่ะ
ป.ล.2 บร๊ะเจ้าไหมล่ะ บร๊ะเจ้าไหม

ไอสัดมึงแม่งแถคนละเรื่องละ
ที่เค้าพูดมาคือ “โอกาสในการทำงาน”

มึงมีรางวัลติดตัวมีหลักฐาน ไปสมัครงาน
ถึงมึงจะทำจริงหรือไม่จริง มันก็ได้เครดิต

มากกว่าคนที่ทำเป็นจรงิๆ แต่มีแต่ตัวไปสมัคร

ไอ้สัดเนี่ยแหละเค้าเรียกว่าใบเบิกทาง

แต่ไอ้เรื่องที่รางวัลเต็มกบาล แต่ทำเหี้ยไรไม่เป็น
มันคนละเรื่องกัน จั๊ดง่าว

ไม่น่าเชื่อว่าครุคนดังกล่าวจะใช้วิชา ฝ่ามือ 4 ตำลึงปาดพันชั่ง ปาดเบาๆเด็กตัวยังกะตึกเซแซ่ดๆ ออกไปนอกวงโคจรได้

กุชอบรูปปลากรอบ ไม่ถอดบ๊อกออกด้วยเลยวะนั่น 5555

ว้าววววว~!! รร.อิชั้นดังใหญ่แล้ว *-*
บอกตรงๆนะ เรื่องนี้จริงๆเล็กนิดเดียวเองนะ
ไม่นึกว่าจะดุเดือดถึงขนาดนี้

ขอต่ออีกนิดละกันตอนคนมอบรางวัลบอกว่าน้องบังกล้องกุยังเห็นมือครูจับรางวัลอยู่เลยไอ้แสดด

กระทู้โดนลบไปแล้วอะ

@ She มั่นใจ:

ผู้อำนวยการโรงเรียนนี้ ตอนนี้เลือกข้างไปแล้วครับ

แล้วหลังจากผู้อำนวยการ วิศัลย์ คนก่อนโน้นนนเกษียณอายุราชการไป

ผมก็ไม่คาดหวังอะไรกับผู้อำนวยการรุ่นถัดๆมาของโรงเรียนนี้อยู่แล้ว

เสื่อมศรัทธา

ส่วนงานนี้ในฐานะศิษย์ที่นี่ ผมดีใจอย่างนึงว่ะ
เรื่องนี้เล็กน้อยมากเหมือนเยี่ยวมด

แต่ทีนี้ ไอ้เรื่องที่มันจะตามมา คือการขุดคุ้ยเรื่องราวในอดีตของใครต่อใครจากเรื่องนี้ต่างหาก

ซึ่งดรามาจากการขุดคุ้ยนี่แหละ ที่พวกผมเฝ้ารอ

ไม่นึกเหมือนกันว่าจะมีวันนี้ในขณะที่กำลังเรียนอยู่ เพราะในโรงเรียนไม่มีใครอยากไปขุดคุ้ย ไปยุ่งกับใคร หรือก็รู้แต่วงในเงียบๆ
คราวนี้แหละมันส์แน่

ขอบคุณเว็บดรามา นสพ.คมชัดลึก มา ณ ที่นี้ด้วย

กาลิเลโอเกิดก่อนแหะ

โอริโอโล่ wrote:

JeZeus wrote:
codenameh wrote:
JeZeus wrote:
codenameh wrote:
JeZeus wrote:
ไม่เข้าใจทำไมหลายคนชอบยึดติดกับวัตถุ
แค่แย่งรางวัลบนเวทีมันจะเป็นหร่าอะไรหนักหนาว่ะ
ยังไงท้ายที่สุดเมิงก็ได้รางวัลนี้ไปครอบครองนอนกอดอยู่ดีนี่
ต่อให้เมิงไม่ได้มันมาครอบครอง แต่เมิงก็น่าจะภูมิใจที่เมิงได้รางวัลไม่ใช่เหรอ
ความภูมิใจมันไม่ได้อยู่ที่ถ้วยรางวัล หรือโล่ประกาศเกียรติคุณ
แต่มันอยู่ที่รางวัลที่เมิงได้ต่างหากเว้ย
เปรียบเทียบง่ายๆ สมมติเมิงเรียนจบ ป.ตรี และได้รับใบปริญญา
เมิงจะภูมิใจที่เมิงเรียนจบ
หรือเมิงจะภูมิใจที่ได้รับใบปริญญาเอามาใส่กรอบแปะฝาบ้านล่ะ
เมิงภูมิใจอันไหนมากกว่ากัน ก็ลองไปคิดดู
ป.ล. บร๊ะเจ้าไหมล่ะ บร๊ะเจ้าไหม
แต่ถ้าเอ็งเรียน จบหลักสูตรปริญญา แต่ไม่มีใบประกาศมาติดฝาบ้านหรือเอาไว้อวดชาวบ้านแล้วใครจะเชื่อ
รู้จักหลักสูตรนักทำลายใต้น้ำป่ะ
คุณว่าทหารที่จบหลักสูตรนี้เค้าภาคภูมิใจอะไรมากกว่ากัน ระหว่าง…
แถบผ้ารูปฉลามฝ่าเกลียวคลื่นเอาไว้ติดหน้าอก
หรือ
ความภูมิใจที่สามารถจบหลักสูตรที่โหดและยากที่สุดของการฝึกทั้งปวงได้
แถบผ้ารูปฉลามได้ไปแล้วยังไง ถ้าไม่ใส่เครื่องแบบใครเค้าจะรู้ว่าคุณจบมา
ไอถ้วยรางวัลนี่ก็เหมือนกัน ได้มาแล้วยังไง ถ้าไม่แบกไปโชว์ชาวบ้าน ใครจะรู้ว่าคุณได้รางวัลอันนั้นมา
เรื่องแบบนี้ สิ่งสำคัญมันไม่ได้อยู่ที่สิ่งของหรือรางวัลที่คุณได้รับ
แต่สิ่งสำคัญมันคือความภาคภูมิใจและทักษะหรือประสบการณ์ที่คุณได้รับต่างหาก
ป.ล. งงว่าแค่เรื่องแย่งซีนรับรางวัลบนเวทีแค่นี้ ทำไมต้องทำให้มันเป็นเรื่องราวใหญ่โต ปัญญาอ่อนสัส
ป.ล.2 บร๊ะเจ้าไหมล่ะ บร๊ะเจ้าไหม
แล้วถ้าเกิดเขาเรียกประจำการแล้วคุณมึงผู้จบหลักสูตรฉลามใต้น้ำหรืออะไรนั้นกูไม่รู้ กูรู้จักแต่เสือคาบดาบ
แล้วเอ็งไม่มีหลักฐานอะไรไปยืนยันสักชิ้นแล้วใครเขาจะไปเชื่อวะ เขาถ่ายรุปหมู่กันแต่ไม่มีรูปเอ็งผู้เลิศในปฐพีในการถ่ายหมู่ หรือมีคนอื่นไปยืนแทน แล้วจะเอาอะไรมายืนยันว่าจบวะ ในเมื่อมันถูกทำให้เข้าใจว่าเป็นผลงานของคนอื่น
สุดท้ายที่มึงเรียนๆกันไป มันไม่ใช่แค่ทักษะอย่างเดียวนะว้อย แต่มันเป็นการหาโอกาส การคว้ารางวัลก็เป็นการเปิดโอกาสให้ตัวเอง โอกาสเล็กๆน้อยๆมันเป็นมีมูลค่ามหาศาล
แล้วให้ถามว่าถ้าจะให้กูเรียน หรืออยากได้รูปเกียรติบัตรมาแปะฝาบ้าน กูขอเอาเกียรติบัตรวะ ไม่ขอเรียนละกัน ถ้าเลือกได้
หรือมึงไม่ชอบ เกิดมีคนบอกให้จบ ป.เอก แบบฟรีๆ ได้รับการรองรับไปเลยถูกต้องตามกฏหมายโดยไม่ต้องเรียน หรือมึงจะไม่เอา
ป.เอก เอาไปสมัครงานได้เงินเดือนขั้นต่ำเยอะนะโว้ย แถมบางทีก็กินๆนอนๆ สั่งๆอย่างเดียว สบายวะ
มีเกียรติบัตรแล้วยังไงครับ
บางคนจบมหาวิทยาลัยดังๆ เกรดดีๆ แต่ทำงานหมาไม่แดก มีเยอะแยะไป
เวลาทำงานเค้าไม่สนหรอก คุณจะจบอะไรมา เค้าแค่ต้องการคนที่มีทักษะในทำงานที่ดีเป็นที่ถูกใจแค่นั้นแหละ
ส่วนในกรณีนี้ถามหน่อย การที่เด็กถูกครูแย่งซีนรับรางวัลบนเวที มันหมายความว่าเด็กไม่ได้เป็นผู้ชนะรางวัลนี้หรือไง?
ต่อให้หมาเดินส่ายตูดขึ้นไปนั่งขี้บนเวทีแล้วรับรางวัลแทนเด็ก ยังไงชื่อของเด็กก็ถูกบันทึกไว้ว่าเป็นผู้ชนะเลิศการประกวดอยู่ดี
ป.ล. คุณไม่ได้เรียน ป.เอก แต่ได้รับการรับรองให้จบ ป.เอก เวลาคุณไปทำงานแรกๆ เค้าก็อาจมองคุณด้วยแววตาชื่นชมว่า “จบด๊อกเตอร์มาโคตรเมพ” แต่คุณไม่มีทักษะที่แท้จริง ทำงานห่วยแตก พอทำงานไปนานๆ เค้าก็จะหยาดเหยียดคุณว่า “ด๊อกเตอร์เลยทีเดียว” ที่นี้สรุปแล้ว ทักษะหรือปริญญาบัตรมันสำคัญกว่ากันล่ะ
ป.ล.2 บร๊ะเจ้าไหมล่ะ บร๊ะเจ้าไหม
ไอสัดมึงแม่งแถคนละเรื่องละ
ที่เค้าพูดมาคือ “โอกาสในการทำงาน”
มึงมีรางวัลติดตัวมีหลักฐาน ไปสมัครงาน
ถึงมึงจะทำจริงหรือไม่จริง มันก็ได้เครดิต
มากกว่าคนที่ทำเป็นจรงิๆ แต่มีแต่ตัวไปสมัคร
ไอ้สัดเนี่ยแหละเค้าเรียกว่าใบเบิกทาง
แต่ไอ้เรื่องที่รางวัลเต็มกบาล แต่ทำเหี้ยไรไม่เป็น
มันคนละเรื่องกัน จั๊ดง่าว

เมิงเคยไปสมัครงานป่ะ

มีใครมั่งว่ะที่หอบถ้วยรางวัล หรือเอารูปที่ถ่ายบนเวทีไปอัดกรอบแล้วเอาไปให้คนสัมภาษณ์งานดู

เวลาไปสมัครงานมันก็มีใบมีช่องให้กรอก เมิงเคยผ่านการอบรมอะไรมามั่ง เคยได้รับรางวัลอะไรมามั่ง บลาๆๆๆๆ

แล้วประเด็นที่กุพูดถึง กุพูดถึงประเด็นการแย่งซีนถ่ายรูปรับรางวัลบนเวที

ทำไมว่ะ เด็กมันไม่ได้จับถ้วยรางวัลตอนถ่ายรูปบนเวที แปลว่า มันไม่สามารถไปเขียนอ้างว่ามันเคยได้รับรางวัลในใบสมัครงานเลยหรือยังไง

มันก็เขียนอ้างได้อยู่ดีว่ามันเคยได้รับรางวัล

เมิงนั่นแหละที่หลงประเด็น ฟังไม่ได้ศัพท์จับไปกระเดียด

ป.ล. บร๊ะเจ้าไหมล่ะ บร๊ะเจ้าไหม

กุจะอธิบายอีกครั้ง เผื่อมีพวกปัญญานิ่มไม่เข้าใจอีก

ต่อให้เด็กที่ได้รับรางวัล มันถูกแย่งซีนทำให้ไม่ได้จับถ้วยรางวัลตอนถ่ายรูปบนเวที หรือมันได้ถ้วยรางวัลไปนอนกอดที่บ้านแต่วันดีคืนดีบ้านเสือกไฟไหม้ ถ้วยรางวัลกลายเป็นเถ้าถ่าน

แต่เวลาเด็กไปสมัครงาน

เด็กมันก็สามารถกรอกลงในช่องว่าเคยได้รับรางวัล…ได้อยู่ดี

กุถึงบอกแต่แรกยังไง จะไปยึดติดอะไรกับอีแค่เรื่องแย่งซีนบนเวที ปัญญาอ่อนมากๆ

ป.ล. บร๊ะเจ้าไหมล่ะ บร๊ะเจ้าไหม

JeZeus wrote:

กุจะอธิบายอีกครั้ง เผื่อมีพวกปัญญานิ่มไม่เข้าใจอีก
ต่อให้เด็กที่ได้รับรางวัล มันถูกแย่งซีนทำให้ไม่ได้จับถ้วยรางวัลตอนถ่ายรูปบนเวที หรือมันได้ถ้วยรางวัลไปนอนกอดที่บ้านแต่วันดีคืนดีบ้านเสือกไฟไหม้ ถ้วยรางวัลกลายเป็นเถ้าถ่าน
แต่เวลาเด็กไปสมัครงาน
เด็กมันก็สามารถกรอกลงในช่องว่าเคยได้รับรางวัล…ได้อยู่ดี
กุถึงบอกแต่แรกยังไง จะไปยึดติดอะไรกับอีแค่เรื่องแย่งซีนบนเวที ปัญญาอ่อนมากๆ
ป.ล. บร๊ะเจ้าไหมล่ะ บร๊ะเจ้าไหม

ไม่พระเจ้าเลย ไปว่าเขาปัญญาอ่อน บ้าอ๊ะป่าว????
ถ้วยรางวัล ภาพความทรงจำมันไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่าง….แต่เมิงไม่คิดเหรอ ไอ้การที่จะได้รางวัลจากรัฐมนตรี เป็นเกียรติแก่ชีวิต อยากมีซีน มีภาพดีๆ ไว้ชื่นชมในภายหลัง….มันผิดไรอ่ะ?

จริงอยู่ว่า ถ้ามีแต่รูปวัตถุ แต่แก่นจริงไร้ซึ่งความสามารถ แต่ก็อย่าสุดโต่งเสียจนบอกว่าคนที่เขาเห็นคุณค่าของสิ่งนั้นเป็นพวกปัญญาอ่อน

ยกตัวอย่างง่ายๆ พิธีรับปริญญา กูไม่รู้นะว่ามีกี่คนที่เก็บปริญญาใส่กรอบแขวนไว้ฝาบ้าน แต่รูปรับพระราชทานปริญญาบัตร บ้านไหนบ้านนั้น เขาเก็บไว้เป็นความภาคภุมิใจของครอบครัว…ของวงศ์ตระกูลทั้งนั้นแหละ

ฉะนั้นอย่าไปว่าเขาปัญญาอ่อนเลย

(ทั้งหมดนี้ตอบโดยที่ยังไม่รู้นะว่าเด็กคนนี้ทำงานเองคนเดียวจริงๆ อ๊ะป่าว)

enadiz wrote:

JeZeus wrote:
กุจะอธิบายอีกครั้ง เผื่อมีพวกปัญญานิ่มไม่เข้าใจอีก
ต่อให้เด็กที่ได้รับรางวัล มันถูกแย่งซีนทำให้ไม่ได้จับถ้วยรางวัลตอนถ่ายรูปบนเวที หรือมันได้ถ้วยรางวัลไปนอนกอดที่บ้านแต่วันดีคืนดีบ้านเสือกไฟไหม้ ถ้วยรางวัลกลายเป็นเถ้าถ่าน
แต่เวลาเด็กไปสมัครงาน
เด็กมันก็สามารถกรอกลงในช่องว่าเคยได้รับรางวัล…ได้อยู่ดี
กุถึงบอกแต่แรกยังไง จะไปยึดติดอะไรกับอีแค่เรื่องแย่งซีนบนเวที ปัญญาอ่อนมากๆ
ป.ล. บร๊ะเจ้าไหมล่ะ บร๊ะเจ้าไหม
ไม่พระเจ้าเลย ไปว่าเขาปัญญาอ่อน บ้าอ๊ะป่าว????
ถ้วยรางวัล ภาพความทรงจำมันไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่าง….แต่เมิงไม่คิดเหรอ ไอ้การที่จะได้รางวัลจากรัฐมนตรี เป็นเกียรติแก่ชีวิต อยากมีซีน มีภาพดีๆ ไว้ชื่นชมในภายหลัง….มันผิดไรอ่ะ?
จริงอยู่ว่า ถ้ามีแต่รูปวัตถุ แต่แก่นจริงไร้ซึ่งความสามารถ แต่ก็อย่าสุดโต่งเสียจนบอกว่าคนที่เขาเห็นคุณค่าของสิ่งนั้นเป็นพวกปัญญาอ่อน
ยกตัวอย่างง่ายๆ พิธีรับปริญญา กูไม่รู้นะว่ามีกี่คนที่เก็บปริญญาใส่กรอบแขวนไว้ฝาบ้าน แต่รูปรับพระราชทานปริญญาบัตร บ้านไหนบ้านนั้น เขาเก็บไว้เป็นความภาคภุมิใจของครอบครัว…ของวงศ์ตระกูลทั้งนั้นแหละ
ฉะนั้นอย่าไปว่าเขาปัญญาอ่อนเลย
(ทั้งหมดนี้ตอบโดยที่ยังไม่รู้นะว่าเด็กคนนี้ทำงานเองคนเดียวจริงๆ อ๊ะป่าว)

เมิงกลับไปอ่านดีๆ ไป

กุไม่ได้บอกว่าไอการขึ้นไปรับรางวัลแล้วถ่ายรูปบนเวทีเป็นเรื่องปัญญาอ่อน

แต่กุบอกว่า แค่เรื่องแย่งซีนรับรางวัลบนเวทีแค่นี้ต้องถึงกับทำให้เป็นเรื่องราวขัดแย้งใหญ่โต แบบนี้สิถึงจะเรียกว่างอแงแบบปัญญาอ่อน (อันนี้ไม่นับประเด็นเรื่องครูมาเฟียน่ะ)

ป.ล. บร๊ะเจ้าไหมล่ะ บร๊ะเจ้าไหม

แย่งซีนมันไม่ใหญ่โตหรอกมั่ง
แต่อารมณ์มันหมั่นไส้หน่ะ..
คนทำก็กรู อะไรก็กรู ทำไมคุณครูเสนอหน้าละ=w=”

=w=” ชีวิตเราก็เหมือนกัน
หนูทำอะไรคุณครูได้หน้าหมด !!
ทั้งๆที่คุณครูไม่เคยทำห่าอะไรให้หนูเลย !!

บ่นก็ไม่ได้ เดี๋ยวหาว่ากูทรพี อีกสินะ !!? ไม่เคารพครูบาอาจารย์ !!?

http://drama-addict.com/?p=20980

เป็น Petdo แล้วครับ ??????

มันดูแล้วน่าเกียจ เขาตั้งใจสร้างผลงาน และอยากจะได้รางวัล ครูช่วยก้อไม่ช่วย ไม่ได้มีส่วนสนับสนุนสักนิด

ถึงเวลาออกหน้า รีบผลักไส แย่งเขาเลย เห็นภาพในคลิป ถ้าเป็นเรา คงจะตบอิครูบ้านี่บนเวทีไปเลย

เสนอหน้า มันทุเรสอ่ะ !!! ไอเรื่องข่มขู่นักเรียน อย่างนู้น อย่างนี้ ทุเรสอ่ะ แบบนี้เป็นครูที่ดี ตัวอย่างที่ดีรึ

ประเด็นมันมะใช่แค่แย่งซีนบนเวทีหรอก เห้อ อนาถจัย ถ้าเป็นคุณล่ะจะรู้สึกยังไง …. ถามตัวเองก่อน มองหลายๆแง่

อ้อยจะเข้าปากอยู่แล้ว กลับโดนคนอื่นมาแย่ง เหอะ เหอะ มันไม่แฟร์อ่ะ

ฮารูปประกอบ

ชอบน้องคนขวามืออ่ะ

@ JeZeus:
กุว่าเมิงคงจะไม่เคยขึ้นไปรับรางวัลบนเวทีกับเขาสินะ ถึงไม่เข้าใจว่าน้องเขาจะรู้สึกยังไง จะไปพูดเรื่องงานเงินห่ะไรวะ เด็กมันเพิ่งม.6
ที่จริงไม่ต้องพูดว่าเคยไม่เคยอ่ะ แต่มันเป็นเรื่องปลาซิวๆที่หมาตัวไหนเขาก็รู้กัน ว่ามันเป็นมารยาทที่พึงกระทำ
เด็กมันทำ ก็ให้เด็กรับดิวะ ไม่ใช่ให้ยัยป้าที่ไหนมายื่นมือปาดหน้าไปแย่งมันรับซะงั้น
เมิงดูคลิปอีกที แล้วดูดีๆ คนมอบเขามองเด็กหลายรอบนะ ว่าทำไมเด็กมันไม่จับ คนมอบเขาก็พยายามยื่นให้เด็กเป็นคนรับเองอยู่ แต่เด็กมันรับไม่ได้ เพราะมีป้าแก่หน้าบูดๆยืนแย่งเด็กมันรับอยู่ เอามือจับซะเต็มจนไม่มีที่ให้เด็กมันจับมั่ง เป็นครูก็ควรจะรู้ดิวะว่าอะไรควรไม่ควร ไม่ใช่คิดแต่จะเอาหน้าอย่างเดียว
กุพิมพ์เองงงเองซะงั้น เง้อ!

ขอด่าหน่อยนะค่ะออกแนวว่าอาจารย์หน้าด่านมากๆเลยนะค่ะเสร่อไม่เข้าเรื่อง
แย่งเด็กหน้าด่านๆ กล้าทำได้ยังไง ไม่อายแก่ใจหรอค่ะเป็นถึงอาจารย์
อีกนิดๆ สันดารแย่มากๆค่ะ

ตอนรู้ว่าได้รางวัลแล้วต้องขึ้นเวทีไปรับเกียรติบัตรเนี่ยมักจะประหม่าทุกที มันเขินๆนะ
แต่ก็ขอรับรางวัลเองดีกว่าให้ใครไปรับแทน รู้สึกภูมิใจมากกว่าอุสาห์ตั้งใจทำด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง
บางทียังให้เงินรางวัลกับทางโรงเรียนด้วยนะคิดว่าเอาไปพัฒนาโรงเรียนดีกว่า

แต่ครูขึ้นไปรับรางวัลแทน ทั้งที่นักเรียนที่ได้รางวัลก็ยืนหัวโด่นี่ไม่เคยเจอกับตัวเองเลย
ถ้า จารย์ อยากได้เลื่อนขั้นหรือไรก็เหอะ น่าจะมาถ่ายรูปกับรางวัลเองที่หลังอะ

ครูเกรียน มั่ก

เอาเรื่องของกุนะ เมื่อปีที่แล้วกุอยู่ม.6แล้วกุก็ไปแข่งงานทานาบาตะที่โรงเรียนนี้มา ได้รางวัลที่2อ่ะ แข่งกันเดือนกรกฎา วันที่7 2010 แต่ได้รับรางวัลเดือนกันยายน วันที่7 รวมเบ็ดเสร็จ2เดือนเป๊ะๆ แต่ประเด็นชื่อกุมันพิมพ์ให้ผิด เซนเซกุก็เลยส่งกลับไปให้ทางโรงเรียนนั้นแก้ชื่อมาใหม่ แต่มึงรู้อะไรมั้ย จนป่านนี้กุยังไม่ได้เกียรติบัตรคืนเลย แล้วไม่ใช่แค่กุคนเดียวด้วยนะเว้ย เพื่อนกุอีกสามคนก็ไม่ได้เหมือนกัน ถามเซนเซว่าติดต่อทางโรงเรียนนั้นหรือยังเซนเซแกก็ตอบว่าทางนั้นยังไม่พูดอะไรกลับมา พอตอนไปสัมภาษณ์เข้ามหาวิทยาลัยกุก็มีแต่รูปที่รับรางวัล ก็โอเคล่ะวะอย่างน้อยก็มีหลักฐาน แต่ประเด็นคือ อาจารย์ที่สัมภาษณ์เสือกถามว่าใช่รางวัลของกุจริงหรือเปล่า ไม่ใช่ขึ้นไปรับแทนเพื่อนที่ไม่มาแน่นะ กุ๊กควยเอ๊ยยย กุแทบร้องไห้คาห้องสอบเลยว่ะ แล้วจนป่านนี้กุก็ยังไม่ได้เกียรติบัตรเลย แถมกุก็ไม่ว่างพอที่จะไปติดต่อด้วย ตอนนี้ทางโรงเรียนแม่งคงส่งเกียรติบัตรกุเข้าเครื่องทำลายเอกสารย่อยเป็นปุ๋ยไปแล้วมั้ง

ปล.แต่โรงเรียนแม่งพื้นที่น้อยแต่ใช้คุ้มเลยว่ะ ตึกสูงชิบหอย มีลิฟต์ด้วย แถมเย็นด้วยว่ะเพราะอยู่สุดหมูบ้าน เข้าไปเกือบ2กิโล โรงเรียนติดกับทะเลสาบ เวลาเดินเข้าหอประชุมก็เห็นทะเลสาบสวยมาก ลมนี่ก็พัดเย็นซะกุขอนั่งข้างนอกห้องประชุมเลยว่ะ (กุไม่ชอบแอร์ที่หนาวมากๆงัย) หน้าโรงเรียนก็มีเซเว่น มีสโมสรหมู่บ้าน สรุปทางเข้าไกล+ลึกเข้าไปหน่อยแต่บรรยากาศสุดยอดอ่ะ (โรงเรียนกุแม่งอยู่ติดถนนใหญ่ตรงสีแยกมีนบุรี เวลารถชนกันกุละตกใจทุกที )

ทำไมไม่หาคนที่มอบรางวัลหรือคนที่อยู่ในงานวันนั้น มาชี้แจง แต่ที่รู้ คลิปดังกล่าว เขาถ่ายซ่อมหลังจากที่มอบรางวัลให้เด็กคนนี้แล้ว เพราะเด็กไปยืนบังครู ตากล้องเลยส่งซิก ให้คนมอบ ช่วยจัดองค์ประกอบ นร. ครู ใหม่ สังเกตุที่มือคนมอบ เขาบอกให้เด็กหลบกล้องไป เพราะบังครู …. เรื่องอื่น ๆ ที่เป็นเรื่องกันภายใน รร. อันนี้ไม่รู้ แต่ถ้าเรื่องในงาน ข้าพเจ้าอยู่ในวันมอบรางวัล