เรื่องมันมีอยู่ว่าที่ห้องชานเรือน มีคุณแม่ท่านหนึ่งชื่อ “Fall Foliage” มาตั้งกระทู้ถามพ่อแม่ทั้งหลายในห้องนี้ว่า

คิดอย่างไรกับการที่โรงเรียนของลูกพวกคุณซึ่งจ่ายค่าเทอมแสนแพงแต่กลับมี “เด็กพิเศษ” มาร่วมเรียนด้วยคะ?

สนใจอ่านเรื่องเด็กพิเศษเชิญที่ Url นี้ครับ

http://www.happyhomeclinic.com/sp01-specialchild.htm

บรรดาพ่อแม่สมาชิกชานเรือนก็เข้ามาแสดงความเห็นกัน บ้างก็ถาม จขกท ว่า

คิดมากไปเป่าาา เด็กพิเศษเนี่ย ถ้าสอนเขาดีๆเผลอๆอาจจะเก่งกว่าเด็กปรกติก็ได้นา

ทำไมถึงคิดว่าเขาไม่สมควรเรียนที่เดียวกับลูกของหล่อนล่ะ หัดเปิดใจให้กว้างๆหน่อยสิ

ขนาดโรงเรียนเขายังรับเด็กพิเศษมาเรียนเลย แปลว่าเขาต้องพิจารณาละเอียดถี่ถ้วนดีแล้วล่ะน่า

บ้างก็หยอก จขกท ว่า อ๊ะๆๆ ชั้นอ่านใจหล่อนออกนะว่าเสียดายตังค์ใช่มั้ยล่ะ ที่ส่งลูกเรียนตั้งแพง

แต่ดันมาเจอเด็กพิเศษเป็นเพื่อนร่วมห้อง แหมๆๆ หัดให้โอกาสกับคนที่ด้อยโอกาสมั่งเถอะค่ะ คุณขาาาา

การเรียนกับเด็กพิเศษน่ะ มันจะทำให้ลูกของคุณมีความเห็นอกเห็นใจและรู้จักช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์นะคะ

จขกท ก็ออกมาแย้งว่า ก็แล้วถ้าทางโรงเรียนเขาไม่แจ้งล่วงหน้าว่ามีนโยบายรับเด็กพิเศษ

และครูต้องเอาใจใส่กับเด็กพิเศษคนนั้นจนไม่มีเวลาไปดูแลเด็กคนอื่นๆเนี่ย แบบนี้จะดีแล้วเหรอคะ?

เด็กพิเศษสมควรจะเข้าเรียนที่โรงเรียนของเด็กพิเศษโดยเฉพาะเท่านั้นไม่ใช่เหรอ?

ชาวชานเรือนก็พากันเข้ามาเทศนาสั่งสอน จขกท ว่าหัดคิดใจเขาใจเรามั่งเด่ะ

ถ้าเกิดเด็กพิเศษคนนั้นเกิดเป็นลูกของหล่อนมั่งล่ะ หล่อนจะคิดยังไงกับการที่มีผู้ปกครองคนอื่นมาตั้งกระทู้ถามแบบนี้

บ้างก็บอกว่า อุ๊ย โรงเรียนอะไรเนี่ย ดีจังเลย มีเปิดโอกาสให้เด็กทั่วไปกับเด็กพิเศษได้เรียนรู้ร่วมกันด้วย

จขกท โชคดีนะเคอะ ที่ส่งลูกเข้าเรียนในโรงเรียนดีๆแบบนี้ และขอให้มั่นใจว่าต่อให้ครูต้องดูแลเด็กพิเศษมากกว่าเด็กปรกติ

แต่ก็ไม่กระทบต่อหน้าที่ในการดูแลสั่งสอนเด็กคนอื่นหรอกค่ะ

อมยิ้มคนนึงก็ถาม จขกท ด้วยความสงสัยว่า “เด็กพิเศษ” ที่พูดถึงเนี่ย เขาจัดอยู่ในกลุ่มไหน

จขกท ก็ตอบกลับว่าเด็กคนนั้นเป็นดาวน์ ซินโดรม และเธอก็ถามกลับชาวชานเรือนผู้อุดมไปด้วยศีลธรรมอันงดงามทั้งหลายว่า

พวกเธอไม่คิดเลยซักนิดเหรอว่าเด็กพิเศษก็สมควรจะให้ไปเรียนที่โรงเรียนเฉพาะของเด็กพิเศษเท่านั้น!?

อ่านข้อมูลเรื่องเด็กดาวน์เชิญที่ url นี้ครัฟ http://th.wikipedia.org/wiki/กลุ่มอาการดาวน์

อมยิ้มคนนึงก็ชี้แจง จขกท ว่าต่อให้เด็กพิเศษคนนั้นเป็นดาวน์ซินโดรม แต่ถ้าอาการไม่หนักหนาอะไรมาก

ก็น่าจะเรียนกับเด็กทั่วไปได้ตามปรกติ ดีซะอีกที่เด็กพิเศษจะได้พัฒนาทักษะในการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับคนทั่วไปตั้งแต่ชั้นอนุบาล

แต่ถ้าอาการของน้องคนนั้นหนักมากก็อาจจะต้องไปเรียนในโรงเรียนของเด็กพิเศษโดนเฉพาะค่ะ

แล้วหลังจากนั้นชาวชานเรือนก็เริ่มรุมกระหน่ำ จขกท อย่างเมามันส์ บ้างก็บอกว่า จขกท แม่มใจแคบ!!! โลกแคบ!!! ช่องแคบยิบรอลต้า!!!

หล่อนลองไป google ดูแถวต่างประเทศหน่อยสิยะ ว่าเขาถือว่าเด็กพิเศษมีสิทธิเท่าเทียมกับเด็กปรกติตั้งนานแล้ว!!

อย่าไปกีดกันเขาเลยค่ะ ต่อให้เป็นเด็กพิเศษแต่เขาก็เป็นคนเหมือนกับลูกของหล่อนนะยะ!!

บ้างก็ด่า จขกท ว่าอีใจแคบเอ๊ย!!! กะอีแค่หล่อนจ่ายค่าเทอมแพงแล้วไงยะ

คิดว่าหล่อนมีสิทธิมากีดกันพ่อแม่คนอื่นไม่ให้ส่งลูกของเขาที่เป็น “เด็กพิเศษ” เข้าเรียนรีไง

บ้างก็บ่นว่าทุกวันนี้กรูก็ปวดตับกับการศึกษาไทยพอสมควรแล้วนะ พอมาเจอความเห็นของคุณผู้ปกครองอย่าง อี จขกท เนี่ย

กรูถึงกับตับอักเสบกันเลยทีเดียว นี่หล่อนรุ้มั้ยว่าพ่อแม่ที่มีลูกเป็นเด็กพิเศษเขาลำบากลำบนแค่ไหนกว่าจะส่งลูกเข้าโรงเรียนได้

ต้องพอไปวัดไอคิวบ้างล่ะ ต้องสู้รบปรบมือกับโรงเรียน ครูบาอาจารย์ เพื่อเข็นให้ลูกเขาเข้าไปเรียนได้บ้างล่ะ

ดังนั้นหัดรู้จักเห็นอกเห็นใจและสงสารพ่อแม่ที่มีลูกเป็นเด็กพิเศษกันมั่งเถิดค่ะ

หลังจากโดนสั่งสอนไปหลายดอกใหญ่ๆ จขกท ก็รำพึงรำพันว่าเว็บพันทิปมันเป็นโลกที่โกหกหลอกลวง

คนดีๆที่ยอมรับเด็กพิเศษมันมีแต่ในนี้ มีแต่บรรดาแม่ๆชาวชานเรือนที่พูดแต่ละคำศีลธรรมก็ท่วมเต็มปากทั้งนั้น

แต่โลกแห่งความเป็นจริง ไม่มีพ่อแม่ที่ไหนเขาเห็นใจ หรืออยากให้ลูกตัวเองไปสุงสิงกับเด็กพิเศษร้อกกกกก

จขกท ก็บอกว่าขอโทษด้วยนะที่ชั้นต้องพูดความจริง แต่ความจริงก็คือโลกใบนี้มันช่างโหดร้ายไม่สวยงามเหมือนที่พวกหล่อนวาดฝัน

จขกท ก็บ่นต่อว่าอยากให้มีใครไปฉีดวัคซีนให้บรรดาพ่อแม่ของเด็กพิเศษจัง พวกเขาจะได้มีภูมิต้านทาน

ไม่เสียใจเวลาต้องออกไปเจอสังคมที่โหดร้ายในโลกของความเป็นจริงที่ว่า..

“เด็กพิเศษ ก็ยังเป็นเด็กพิเศษอยู่วันยังค่ำ”

เห็นดังนั้นชาวชานเรือนก็ถึงกับตบะแตก ส่วนมากก็เข้าใจว่า เอ๊ะ อี จขกท นี่

มันหาว่าพวกตูดีแต่พูดจาสวยหรูเริ่ดเลอในอินเตอร์เน็ท แต่ในโลกความเป็นจริงไม่มีใครทำอย่างที่พร่ำพูดเหรอยะ!!!

แล้วชาวชานเรือนก็พากันเข้ามารุมด่า จขกทเสียยกใหญ่ บ้างก็ไล่ จขกท ว่าหัดออกจากนอกกะลามาดูโลกภายนอกบ้างไป๊!!!

บ้างก็ถาม จขกท ว่ากะอีแค่ชาวชานเรือนคิดไม่ตรงกับหล่อน หล่อนถึงกับหาว่าชาวพันทิปในนี้เป็นสังคมที่มีแต่ความหลอกลวงเชียวเหรอยะ!!

เออ ที่หล่อนบอกว่าเด็กพิเศษ ยังไงมันก็เป็นเด็กพิเศษน่ะมันก็เป็นเรื่องจริง แต่ทำไมคนปรกติแบบหล่อนถึงไม่รู้จักเปิดใจยอมรับ!!

ถ้าไม่พอใจก็ย้ายลูกไปโรงเรียนอื่นไป๊!! หรือจะให้ทางโรงเรียนเขาไล่เด็กพิเศษคนนั้นออก

เพื่อให้บรรดาเด็กปรกติแบบลูกหล่อนได้เรียนหนังสือกันอย่างสบายใจล่ะ!!

ถ้ากะอีแค่เด็กพิเศษ ลูกหล่อนยังไม่มีปัญญาปรับตัวให้อยู่ในสังคมร่วมกันได้

ตอนลูกหล่อนโตเป็นผู้ใหญ่แล้วโดนเจ้านายที่ทำงานด่า หล่อนมิต้องตามไปอาละวาดใส่เจ้านายของลูกหล่อนเลยรึไง!!

แล้ว จขกท ก็กลับมาโพสตอบบรรดาความเห็นของแม่ๆทั้งหลายที่รุมด่าเธอว่า ถ้าสังคมไทยมีคนที่เห็นอกเห็นใจและเอ็นดูเด็กพิเศษจริงๆ

ทำไมถึงมีพ่อแม่ผู้ปกครองส่งหนังสือนี้ให้ทางโรงเรียนคะ….รู้มั้ยว่าชั้นถึงกับร้องไห้ตอนที่คุณครูยื่นหนังสือฉบับนี้ให้กับดิฉันเลยนะ

แล้ว จขกท ก็โพสภาพเอกสารฉบับหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็นหนังสือที่กลุ่มผู้ปกครองยื่นให้กับผู้อำนวยการของโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง

ใจความก็ประมาณว่าพวกหล่อนสังเกตว่ามีเด็กนักเรียนคนนึงที่เรียนปะปนกับลูกของพวกหล่อนเป็นดาวน์ซินโดรม

พวกเธอว์บอกกับ ผอ.ว่า การที่มีเด็กพิเศษมาเรียนร่วมกับเด็กปรกติอย่างบรรดาลูกๆของพวกหล่อนนั้นมันไม่เหมาะสม

สมควรจะไปเรียนที่โรงเรียนเฉพาะของเด็กพิเศษ มากกว่าที่จะมาเรียนร่วมกับเด็กที่มีพัฒนาการปรกติ

อีกทั้งการที่ครูต้องเอาเวลาส่วนใหญ่มาเอาใจใส่เด็กพิเศษคนนี้ มันเป็นการไม่ยุติธรรม

เพราะทำให้ครูไม่มีเวลามาดูแลลูกๆของพวกหล่อนอย่างเต็มที่ ส่งผลให้การเรียนรู้และพัฒนาการของเด็กคนอื่นๆในห้องล่าช้าตามไปด้วย

พวกเธอว์จึงขอสอบถามทางโรงเรียนว่า คิดยังไงถึงได้รับเด็กพิเศษคนนี้มาเข้าเรียน และขอให้ดำเนินการกับเด็กคนนี้ให้เหมาะสม

ก่อนที่พวกเธอว์จะหมดความไว้วางใจในโรงเรียนแห่งนี้

อ่าวฉิบหายละพี่น้อง ดูท่าเด็กพิเศษที่ว่าจะเป็นลูกของ จขกท ซะเองเสียแล้ว

และเรื่องที่เธอเล่าก็ไม่ใช่ความเห็นของเธอในฐานะผู้ปกครองของเด็กทั่วไปที่ต้องทนเรียนกับเด็กพิเศษ

หากแต่เป็นความเห็นของผู้ปกครองเด็กพิเศษที่โดนพ่อแม่ของผู้ปกครองทั่วไปรังเกียจเดียดฉันท์

ชาวชานเรือนก็ถาม จขกท ว่าสรุปเรื่องที่เล่ามานี่คือเรื่องของลูกหล่อนใช่มั้ย? ลูกของหล่อนเป็นเด็กพิเศษคนนั้นใช่มั้ย?

แล้วกระแสของกระทู้ก็เปลี่ยนเป็นให้กำลังใจ จขกท บางคนก็ออกมาพูดแบบอ้อมแอ้มๆว่า

งั้นที่ชั้นด่าหล่อนไว้ก็ถือว่าด่าไอ้โรงเรียนใจร้ายนั่นแทนก็แล้วกัน บลาๆ

จขกท ก็ชี้แจงว่าที่ไม่บอกแต่แรกว่าเป็นแม่ของเด็กพิเศษคนนั้นเพราะเธออยากได้ความเห็นที่เป็นกลาง

ไม่ใช่เข้าข้างเธอเพราะเห็นว่าลูกของเธอเป็นเด็กพิเศษ แล้วเธอก็ขอบคุณชาวชานเรือนทั้งหลาย

ที่ยอมรับในตัวเด็กพิเศษ ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงแค่ความเห็นในโลกอินเตอร์เน็ทเท่านั้น

แล้ว จขกท ก็บอกว่าขอเธอสงบสติอารมณ์ก่อนแล้วเธอจะมาเล่าให้ฟังอย่างละเอียดอีกทีว่าเรื่องของลูกเธอมันเป็นมายังไง

บรรดาอมยิ้มที่ด่าหรือแขวะ จขกท เอาไว้ช่วงกลางๆกระทู้คงถึงกับเสียศูนย์กันเลยทีเดียวเมื่ออ่านมาถึงบรรทัดนี้

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญที่ จขกท พูดแล้วแอดมินอ่านแล้วถึงกับสะอึกคือประเด็นที่แกบอกว่า

สังคมอินเตอร์เน็ทมีแต่คนโอบอ้อมอารีเห็นอกเห็นใจไม่แบ่งแยกเพราะความแตกต่าง

แต่ในโลกของความเป็นจริงนั้นมันช่างโหดร้าย เต็มไปด้วยความแตกแยก กีดกัน

ที่พร้อมจะกันเด็กพิเศษออกไปเพียงเพราะเขาไม่ปรกติ แตกต่างออกไปจากลูกของตน

แอดมินมีคลิปโฆษณาอันนึงที่น่าสนใจอยากให้พ่อแม่พี่น้องชาวดราม่าได้ยลกัน

ดูจบแล้ว ก็มานั่งพิจารณากันว่าเมืองไทยที่ครั้งหนึ่งเราเคยเชื่อกันว่าเป็นเมืองที่ผู้คนต่างรักใคร่  เอื้อเฟื้อแบ่งปัน

ทุกวันนี้ไอ้ที่พูดๆมามันเป็นจริงซักกี่ส่วนกันเชียว พวกเราดีแต่พูดให้คนไทยรักกัน แต่ในอินเตอร์เน็ท

แต่ในชีวิตจริง เมื่อเจอสถานการณ์จริง เรากลับทำอีกอย่างซึ่งตรงข้ามกับที่เคยพูดไว้ในอินเตอร์เน็ทหรือไม่?

ประเด็นคือการแค่พูดแต่ในอินเตอร์เน็ทหรือนั่ง Retweet ข่าวไปวันๆมันไม่เพียงพอที่จะทำให้สังคมดีขึ้น

ถ้าอยากให้อะไรๆมันดีขึ้นจริง ปิดคอมพ์แล้วออกนอกบ้านไปปฎิบัติจริงได้แล้วไป๊ ชิ่วๆๆ!!

อาห์ แล้วดราม่านี้จะลงเอยอย่างไร  ลูกของ จขกท จะได้เรียนต่อไปหรือไม่

พวกเธอว์จงตามไปเสพในกระทู้นี้โดยพลัน

ถ้าคุณพบว่า อ.1 ที่ลูกเพิ่งเข้าไปเรียน มีเด็กพิเศษเรียนอยู่ด้วย คุณจะ

http://www.pantip.com/cafe/family/topic/N9324585/N9324585.html

ล่าสุดมีอัพเดทจาก จขกท แกมาเล่าเรื่องให้ฟังอย่างละเอียดว่าลูกของเธอหรือ “น้องเจวี”

น่าจะเรียนอยู่ในโรงเรียนแห่งหนึ่งแถวหาดใหญ่ ซึ่งเธอไม่ขอเปิดเผยชื่อ น้องเจวีเป็นเด็กดาวน์คนแรกของโรงเรียนแห่งนี้

เมื่อเธอได้รับจดหมายที่บรรดาผู้ปกครองยื่นให้ทางโรงเรียน แล้วทางโรงเรียนเอามามอบให้เธออีกทอด

เธอกลุ้มใจมากจึงปรึกษากับสามี และตกลงจะเขียนจดหมายให้น้องเจวีเอาไปแนะนำตัว ขอโอกาสกับบรรดาผู้ปกครองท่านอื่นๆ

เนื้อหาจดหมายที่ว่าครับ…..

จขกท ก็เล่าต่อว่าเธอและสามีพยายามทำทุกทางเพื่อให้ผู้ปกครองท่านอื่นๆให้โอกาสน้องเจวีได้เข้าเรียนกับเพื่อนๆที่เป็น “ปรกติ”

จขกท ไปติดต่อขอคุยกับแพทย์ที่ให้การดูแลเรื่องพัฒนาการของน้องเจวี แพทย์ท่านนั้นก็เขียนใบรับรองแพทย์ให้

และพร้อมจะไปชี้แจงให้ทางโรงเรียนและผู้ปกครองเข้าใจว่าน้องเจวีก็สามารถเข้าเรียนกับเพื่อนๆได้ตามปรกติ

แต่ทว่าทางโรงเรียนกลับเรียก จขกท และสามีไปชี้แจงว่าโรงเรียนของเขาเป็น รร.เอกชน และพ่อแม่จำนวนไม่น้อยไม่พอใจมากๆ

ที่รับเด็กดาวน์เข้ามาเรียนโดยไม่มีการคัดกรอง ถ้าผู้ปกครองไม่พอใจ ทางโรงเรียนก็จะลำบาก

จึงขอให้ จขกท และสามีเข้าใจทางโรงเรียนที่จะต้องตัดน้องเจวีทิ้งเพื่อ(รายได้จาก)นักเรียนคนอื่นๆในโรงเรียน

ถ้าน้องเจวีจะเรียนต่อที่โรงเรียนแห่งนั้น ก็ต้องจัดสถานที่หรือห้องเรียนไว้สำหรับน้องเจวีคนเดียว ไม่สามารถเรียนร่วมกับคนอื่นๆได้

และทางโรงเรียนจะขอระงับการมาโรงเรียนของน้องเจวีไปก่อน จนกว่าจะเจรจากับผู้ปกครองท่านอื่นลงตัว…

อ่านแล้วสะอึกมั้ยครับ…..อ่านแล้วก็อึ้งกับความคิดผู้บริหารของโรงเรียนเหมือนกันนะถ้าเป็นเรื่องจริง

โอเค โรงเรียนเอกชนต้องคำนึงถึงรายได้ อันนี้เราเข้าใจ แต่บางสิ่งบางอย่างมันก็สำคัญยิ่งกว่าเงินนะครับ

ครั้งหนึ่งขงจื๊อเคยกล่าวว่าการปกครองรัฐนั้นต้องประกอบด้วยหลักสามประการ

หนึ่งประชาชนต้องอิ่มหมีพีมัน สองกองทัพเข้มแข็ง สามประชาชนศรัทธารัฐบาล

ขงจื๊อยังบอกอีกว่าถ้าต้องตัดอย่างใดอย่างหนึ่งออก อย่างแรกให้ตัดกองทัพ ถ้าตัดอีกข้อให้ตัดอาหาร

เพราะสุดท้ายมนุษย์ทุกคนยังไงก็ต้องตาย  คนอดตายยังดีกว่าสิ้นศรัทธาต่อรัฐบาล

ขงจื๊อสรุปประเด็นว่า ขาดทัพ ขาดอาหารยังอยู่ได้ แต่ถ้ารัฐบาลขาดคุณธรรมจนประชาราษฏร์สิ้นศรัทธา

ประเทศเช่นนี้ไม่อาจดำรงอยู่ได้

ซึ่งเราสามารถเอาหลักการนี้มาใช้กับได้ทุกหน่วยงานทั้งรัฐบาลและเอกชน จะ โรงพยาบาลเอกชน โรงเรียนเอกชนก็ดี

เงินเป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้องค์กรเคลื่อนไหว แต่สุดท้ายถ้าถึงเวลาที่ต้องเลือก

แอดมินคิดว่าคุณต้องตัดเงินทิ้งเพื่อรักษาไว้ซึ่งจรรยาบรรณของวิชาชีพครับ

ปล.ลองอ่านดราม่าเก่าดูมั่งนะเธอว์