เมื่อวานนี้ เซร่าได้รับมอบหมายให้ไปทำข่าวนี้ โดยมีสมาชิกร่วมทีมจากเว็บดราม่าคือ น้องป๊อบ(Popup) และน้องเกาลัค
เซร่าไปถึงคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาฯตั้งแต่ เกือบเที่ยง รีบไปดักรออาจารย์เจษฎา เพื่อเก็บภาพเล็กๆน้อย

ดูที่ไมค์โครโฟนสิพวกเธอว์ นี่คือก้าวเล็กๆของหนู PopUp  แต่เป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ของสำนักข่าวดราม่านะเคอะ!!!

ปล. ไมค์อันนี้เป็นรุ่นไร้พลังงาน ไร้เสียง ไร้สติ และไร้ยางอายนะจ๊ะ

พอถึงเวลาบ่ายโมง เซร่า และทีมงาน ก็ไปเข้าฟังการเสวนา

ตอนแรกได้รับรายงานว่า อาจาร์ยเจษฎาไม่เข้าร่วมด้วยเนื่องจากอาจเกิดการความเอนเอียงในการนำเสนอข้อมูล

แต่สุดท้ายอาจารย์ก็เข้ามา แต่ในฐานะผู้ฟัง พร้อมอุปกรณ์สุดจ๊าบ เซร่าไม่แน่ใจว่าเป็นรุ่น JD300 หรือ รุ่นจีฉ่อยนะจ๊ะ

เอาเป็นว่าแค่เห็นอาจารย์พร้อมอุปกรณ์ นักข่าวที่เข้ามารอทำข่าวก็ฮือกันเข้ามาสัมภาษณ์และถ่ายรูปกันเต็มไปโม๊ะ!!!

แบบว่าขโมยซีนกันเห็นๆ ในงานนี้มีคุณอังคณา นีละไพจิต, คุณวรัญชัย โชคชนะ และอีกหลายๆท่านที่คุ้นหน้าคุ้นตาเข้าร่วมฟังด้วย

ตัดฉับมาที่เนื้อหาการเสวนากันเลยแล้วกัน
งานนี้เป็นงานวิทยาศาสตร์จริงๆว่ะ ชาวบ้านฟังไม่รู้เรื่องแน่ๆ เซร่าคอนเฟิร์ม

นักวิชาการที่ร่วมงานนี้ล้วนเป็นนักฟิสิกส์ นักเคมีระดับแนวหน้าของประเทศไทยทั้งสิ้น
บอกตรงๆ เซร่านึกว่าตัวเองนั่งฟังเลคเชอร์วิชาฟิสิกส์ กับเคมีอยู่ว่ะ
ที่เซร่าสงสัย และอยากตะโกนถามทุกๆคนในห้องนั้นคือ

“ทำไมงานนี้ไม่มีคำว่า GT200 หลุดออกมาเลยวะคะ?”

นั่นสิน๊า ทำไมกันหนอ? จงเก็บไปขบคิดกันเอาเองนะจ๊ะพวกเธอว์  :smile:

ก่อนอื่น ขอใช้คำแทนตัววิทยากรผู้ร่วมเสวนาว่า “อาจารย์” นะคะ
เนื้อหาของอาจารย์ 2 ท่านแรก คือ หลักการที่ใช้ในการตรวจระเบิด

ส่วนประกอบทางเคมีของวัตถุระเบิด และเทคโนโลยีที่ใช้ในการตรวจวัตถุระเบิดที่มีอยู่ในปัจจุบัน

พวกเธอว์ช่วยแหกตาดูแล้วตอบกรูทีว่าชาวบ้านร้านตลาดมันจะดูรู้เรื่องมั้ย?

สาดดดดดดด เลิกเรียนฟิสิกส์กับเคมีมาหลายปีแล้ว ยังต้องมานั่งฟังอะไรเทือกๆนี้อีก

หลังจากนั่งทนเรียน เอ๊ยนั่งฟังมาถึงอาจารย์ท่านที่ 2 (ดร.วเรศ วีระสัย) ก็สรุปสั้นๆ แบบแทงใจว่า

สำหรับวันนี้เนี่ย พวกเราหลายๆคนคงอยากมาฟังเรื่องอะไรบางอย่างซึ่ง..

ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าไอ้เจ้าเครื่องมือเนี้ยะมันคืออะไร (ผู้ชมฮาสนั่น)

เพราะฉะนั้นจึงอยากมาฟังพวกเราช่วยกัน ระดมความคิดว่ามันคืออะไรกันแน่

มาถึงอาจารย์ท่านที่ 3 (ผู้ช่วยศาสตราจารย์พงษ์ ทรงพงษ์) สำหรับท่านนี้

เซร่าขอปรบมือให้ในเทคนิคการนำเสนอ และเนื้อหาทางวิชาการที่อ.จัดมาค่ะ

อธิบายได้เข้าใจง่ายเรียกเสียงฮาได้ดังกึกก้องมวากกกกกๆ

เนื้อหาส่วนนี้จะเกี่ยวกับองค์ประกอบกระบวนการตรวจวัดปริมาณสารในวัตถุระเบิด
เซร่าขอสรุปง่ายๆเป็นภาษาชาวบ้าน ว่ากระบวนการทำงานของเครื่องตรวจจับระเบิดมีดังนี้

1. มีปริมาณสารที่ต้องการวัด
2. ผ่านตัววัด หรืออุปกรณ์ Detector ซึ่งทำหน้าที่แปลงให้เป็นสัญญาณทางฟิสิกส์
3. คัดกรอง และขยายส่วนที่ต้องการตรวจ โดยผ่านกระบวนการประมวลสัญญาณ
4. เอาสัญญาณส่วนที่ได้ไปผ่านกระบวนการวิเคราะห์เพื่อแปลผลและใช้งานจริง

สำหรับการเก็บค่าสัญญาณ ความไวจะมีผลต่อความเที่ยงของผลลัพธ์

เครื่องสามารถจับสัญญาณได้ละเอียดยิบ ยิ่งตรวจจับได้ในระยะไกลเท่าไหร่
โอกาสที่จะเก็บสัญญาณอื่นที่แปลกปลอมเข้ามามีสูงมากขึ้นเท่านั้น
และการตรวจสอบสารแต่ละชนิดจะมีการเตรียมการต่างๆกัน

เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้เครื่องๆเดียวตรวจสอบได้อย่างครอบจักรวาล

ท่านที่อ่านข่าวนี้อาจจะถามว่าคุณมึงเซร่าจะเอาเรื่องนี้มาบอกกูเพื่ออะไรคะ???

ตรงนี้ถ้าใครได้เห็นอุปกรณ์ GT200 จะแซ่บซึ้งว่า แม่งมีแค่เสาอันเดียวโด่เด่

ถ้าพิจารณาแบบมองโลกในแง่ดีเชี่ยๆตามสไตล์เซร่า คงพอสรุปกระบวนการของมันได้ดังนี้

1. อีปลายเสานั้นเป็นตัวตัวฮาร์ดแวร์ในการนำเข้าสาร (ด้วยนิมิต หรือห่านเป็ดอะไรสักอย่าง)
2. ผ่านตัว Detector (มันอยู่ตรงไหนวะ? กรูเห็นมันมีแต่พลาสติคกลวงๆ) แล้วแปลงเป็นสัญญาณ
3. ส่งต่อไปที่กระบวนการประมวลผล (ในการ์ดสุดจ๊าบที่เดิม)
4. พอได้ผลแล้วส่งกลับไปที่เสาอีกที เพื่อทำการชี้หาทิศของวัตถุต้องสงสัยด้วย”ปลายเสา!!!!”

เหยดดดดดดดดดดด เมพสาดดดดด นี่ยังไม่รวมถึงความสามารถในการตรวจหาสารสารพัดชนิด

ที่เครื่องนี้ทำได้ด้วยฮาร์ดแวร์เพียงตัวเดียวโด่เด่!!! แถมใช้พลังงานจากไฟฟ้าสถิตในร่างกายคนเท่านั้น

ถ้าไฟฟ้าสถิตมันมีพลังงานขนาดนั้น ในฤดูหนาวคุณเซร่ามิเดินขนชี้ชูชันลุกซู่ว์ ซู่ว์ไปทั้งฤดูเหรอเคอะ

ว่าแล้วอ.พงษ์ก็ยกตัวอย่างเสปกเจ้าเครื่องตรวจระเบิดปริศนานาม “??-???”

เอิ่มส์…งานนี้เขามีกฎห้ามเอ่ยนาม GT200 หรือเปล่าเคอะ?

อาจารย์บอกว่าจาก spec ของมันช่างฟังดูหรูหราเหลือเกิน…

“แต่มัน Detect ได้ยังไง?…มันไม่มีกระบวนการ Detect เลยนี่หว่า?” (ผู้ชมฮา)

ตรงนี้เซร่าขอสรุปสั้นๆว่าเครื่องปริศนาที่อาจารย์ยกคุณสมบัติมาให้ดู

สามารถตรวจได้ทะลุทะลวงทุกสิ่งอย่าง ระยะทางครอบคลุม 700 เมตร แถมละเอียดยิบ

พูดได้ว่าถ้ามีมดตัวเดียวมายืนเยี่ยวในระยะสัญญาณ เครื่องนี้ต้องตรวจเจอแน่ๆค่ะ

แล้วอาจารย์พงษ์ได้ปิดท้ายด้วยอุปกรณ์ตรวจจับระเบิดชิ้นเด็ด ที่ควรใช้ในสามจังหวัดภาคใต้
ซึ่งใช้เทคโนโลยี Bio Sensor ราคาถูก และที่เจ้าเครื่องตรวจจับตัวนี้ต้องการมีอย่างเดียว…คือรัก และห่วงใย”

สำหรับท่านสุดท้ายมาจาก NECTEC
โดยรวมคือกล่าวถึงความเป็นไปได้ขในการทำงานของ GT200 ที่พิเคราะห์จากคุณสมบัติเครื่องที่รับข้อมูลมาจากทางผู้ผลิต

ทาง NECTEC กำลังรอคำชี้แจงเพิ่มเติมจากทางผู้ผลิตว่าใช้เทคโนโลยีขั้นสูงอะไรในการผลิต GT200 บ้าง
แต่เท่าที่พิจาณาคุณสมบัติด้วยข้อมูลที่มีอยู่ในมือ ท่านมีความคิดเห็นว่า

เป็นไปไม่ได้ที่มันจะมีประสิทธิภาพเวอร์ขนาดนั้น!!

โดยภาพรวมของงานเสวนาครั้งนี้ เป็นการพูดถึงความเป็นไปได้ว่าเครื่องตรวจจับระเบิด GT200 (หรือเครื่องปริศนาในงาน)
ว่ามันน่าจะทำงานได้จริงๆอย่างที่บอกหรือไม่ ยังไม่มีใครกล้าฟันธงโชะๆลงมา

คงต้องรอการจัดกระบวนการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์กันต่อไป

แต่ท่านนักวิทยาศาสตร์ทั้งหลายก็เห็นพ้องต้องกันว่า

มันเป็นเทคโนโลยีที่ยังไปไม่ได้ในโลกปัจจุบัน อาจจะเป็นจริงได้ในอีก 50-200 ปีข้างหน้า

หรือถ้ามันเกิดใช้ได้จริงๆ คงเป็นเทคโนโลยีขั้นมหาเมพจุติจากมนุษย์ต่างดาวเป็นมั่นคง

หลังจากการเสวนา จะเป็นช่วงเปิดโอกาสให้ซักถาม

มีดราม่านิดๆจากผู้เข้าฟังท่านหนึ่ง ซึ่งเซร่า และผู้เข้าฟัง ฟังแล้วได้แต่นั่งอ้าปากหวอ…

ท่านออกตัวว่ามีความเห็นที่ค่อนข้างจะโคตรแปลก!! คือมองว่าเจ้าเครื่องนี้ทำงานได้จริง

แต่ไม่เชื่อข้อมูลจากทางบริษัทผู้ผลิตที่ว่าเครื่องนี้ทำงานด้วยหลักของ”ควอนตั้มฟิสิกส์จากพลังจิตของผู้ใช้”

และที่ไม่สามารถใส่แผงวงจรแบตเตอรี่ลงไปได้ เพราะแบตเตอรี่มีสารอยู่ตัวหนึ่งที่อยู่ในข่ายค่าควอนตั้ม

แถมมีสารประกอบระเบิดอยู่ด้วย จะกลายเป็นการใส่สารประกอบซ้ำซ้อน!? บลาๆๆ

หลังจากวิงเวียนเล็กน้อยกับพลังงานควอนตั้มฟิสิกส์ เซร่าสะบัดหัว 3 ทีก็เจอท่านต่อมา… 

นั่นคือ คุณวรัญชัย โชคชนะ(คุ้นๆกันไหมพวกเธอว์)ได้ยิงคำถามเกี่ยวกับคุณภาพของเครื่องGT200

ว่าได้รับความร่วมมือจากทางทหารมั้ย ราคาเท่าไหร่, คนไทยทำเองได้ไหม?, การจัดซื้อเรือเหาะ …ฯลฯ

แล้วอาจารย์แต่ละท่านจะตอบได้ยังไงล่ะฮะ นี่มันเสวนาเชิงวิชาการนะเธอว์ ไม่ใช่ชุมนุมเหลืองแดง

ถ้าอีคุณวรัญชัยนี่ไปโพสแบบนี้ในห้องหว้ากอ รับรองว่าโดนไล่ไปอยู่ห้องราชดำเนินแน่เลยเธอว์

ระหว่างงานเขาก็แจกหนังสือเวียนไปรอบห้องด้วยแหละ

เนื้อหาบอกว่าคุณวรัญชัยจะยื่นหนังสือให้ ปปช เรื่องการทุจริต GT200 จ้ะ

หลังจบงานเสวนา สามทหารเสือก(พิมพ์ไม่ผิดจ้ะ) ประกอบด้วยเซร่า น้องป๊อบ และน้องเกาลัค

ก็ตบเท้าไปรอมีตติ้งกับกลุ่มนักวิทยาศาสตร์หว้ากอ เพื่อรอดูการรวมพลังครั้งยิ่งใหญ่ ที่ช่วยผลักดันเรื่อง GT200 จนไปถึงคณะรัฐมนตรี
ทางคุณจุฬา (Pastelsalad) ได้เตรียมน้ำต้มใบไม้แต่งสี กลิ่น รส(ชาเขียว UHT)จำนวนห้าสิบฝ่ากล่องไว้ต้อนรับ ( จะซื้อมาทำไมเยอะแยะวะแสรด)

งานนี้มีเครื่องตรวจระเบิดมากมายมาประชันโฉมกัน…แหล่มแมวมากๆ

งานช่วงเย็นนี้ นักข่าวมารอทำข่าวกันตรึมเลยเธอว์เอ๊ย
แต่อาจเป็นเพราะเวลาไม่อำนวย (นัดกัน4โมงเย็นประชาชียังไม่เลิกงานเลยอีดวกส์ )

หรือเหตุผลกลใดก็ไม่รู้ นักวิทย์มากันประมาณ 10 คน น้อยฝ่านักข่าวอีกว่ะ

แต่ก็เริ่มแถลงข่าวไป งานนี้อ.เจษฎา โชว์รายชื่อแนวร่วมให้นักข่าวดูด้วย เขาบอกว่า…

“ดูสิครับนี่รายชื่อที่ร่วมลงนาม ตอนนี้มีอยู่สองร้อยกว่ารายชื่อ เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล XXX ก็มีนะครับ”

กร๊ากกกกกกกกกเสียงฮาลั่นของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นข้างหลังคุณเซร่า
เอ พวกเขาหัวเราะอะไรกันน๊ะ!! บอกคุณเซร่ามั่งสิ คุณเซร่าอยากรู้มวากมวากกกกกกกก

งานนี้เซร่าได้พบกับสาวกดราม่า 2-3 คนด้วย รู้สึกอบอุ่นและดีใจเหมือนได้สวมเสื้อขนมิงค์เดินฉุยฉายกลางทะเลทรายซาฮาร่า

แต่เขาถามเซร่าว่า…. “พี่คือ .. จ่าพิชิตใช่ป่ะครับ????”

อยากบอกน้องเขาเหลือเกินว่า มึงเห็นกูมีกระปู๋ให้นวดเหรอวะค๊ะ!!!

งานนี้เสวนาจบแล้วแต่เรื่อง GT200 ยังไม่จบ
จุดสิ้นสุดของเรื่องนี้จะเป็นอย่างไร? เราคงยังต้องติดตามกันอีกนาน

อย่าเพิ่งเบื่อกันซะก่อนนะจ๊ะ

อย่างที่แอดมินเคยว่าเอาไว้ว่าเว็บดราม่านั้น

“ทำเรื่องเหี้ยๆมาได้ตั้งเยอะ นานๆทีกรูขอทำเรื่องดีๆบ้างว่ะ”

ซึ้งมากว่ะ…ว่าไม๊พวกเธอว์

สุดท้ายนี้อาจารย์เจษฎายังคงยืนยันเจตนาเดิมเรื่องฟอร์เวิร์ดเมลล์
คือต้องส่งออกไปให้ได้มากที่สุด ขอรับได้ที่ AntiGT200@gmail.com
พวกเธอว์จงรีบติดต่อไปโดยพลัน

ปล.ลองอ่านดราม่าเก่าดูมั่งนะเธอว์